Mes Intérêts (4): Ravenzwarte muziekjes

In een heel ver duister en vooral schuw verleden dweepte ik met allerhande donkergetinte, obscure underground-groepjes die heel vaak het daglicht schuwden, vaak ook letterlijk.
Zo is er bijvoorbeeld een "ensemble" (toepasselijk genaamd "The Ensemble of Shadows") waarvan de frontvrouw (vroeger -man), Sopor Aeternus, letterlijk elke streep zonlicht mijdt en dus ook nooit in het openbaar verschijnt. Zijn/haar barokke muziek is echter een van de meest gehypte niches binnen dit muzikale subgenre. De limited editions van de albums zijn vaak pareltjes die sommige die hards als collector's items koesteren, en terecht. Van zijn/haar lamentabele teksten die je vaak shivers down your spine bezorgen, wordt je nu niet bepaald vrolijk, maar het stemt wel tot kritische zelfreflectie, zowat de opzet van de meeste van deze vaak maatschappijkritische groepen. Dikwijls grijpen ze terug naar thema's als onverdraagzaamheid en xenofobie, kapitalisme en de easygoing mainstreamrobots de we geworden zijn, oorlogen, genocides, milieuverontreiniging, dierenleed en dergelijke meer.
Meerwaardezoekers vinden hier dus zeker hun gading, alsook dolende tieners die het niet zo ophadden met de "skaters" of "technofreaks" uit hun omgeving. Zo ook ik, nu al zo'n 10 jaar geleden. Ik had dan ook "vleermuizen" (zoals deze aanhangers wel eens schertsend genoemd worden, naast "zwartzakken", "njuuw weeivers en gotikkers") te over als leiddraad. In de jeugdbeweging waarvan ik lid was, was zowat iedereen van de leidingsploeg "bekeerd" tot dit muziekgenre, 90% ging gekleed in zwarte, strakke broeken (al dan niet met rijgkoorden opzij), puntschoenen of combats (bij die laatste zwoer ik maar liefst 3 jaar!), een spinnewebkapsel (à la Robert Smith, uiteraard), arafatsjaals en truien of longslives met hun favoriete muziekgroepen op afgebeeld, vaak voorzien van de nodige geraamtes, sm-gerelateerde objecten, halfnaakte schimmige wezens, grafzerken en wat nog meer dat naar het nakende einde van de wereld verwees, met de dood dweepte en waar (groot)ouders steevast van in katzwijm vielen).
Ik hoefde mijn medeleiding dus maar te volgen en ookal klinkt dit misschien lekker meeloperig, ik was wel de enige op mijn middelbare school die er zo (sjofel) bijliep, al de rest liep daar ofwel met baggy broeken ofwel met 3 paar collekes van hun hemdjes rechtop rond en een ander alternatief was er toen helaas niet of dat wou ik destijds toch niet inzien. Dus koos ik maar voor het extreme tegenovergestelde: zwart, in alles en ik was daar toen heel consequent in. Ik heb toen 3 jaar niet meer in de spiegel gekeken, met alle gevolgen vandien natuurlijk.
Ik mocht toen ook beginnen uitgaan en ging met mijn medeleiding al gauw mee naar allerhande concerten en daar mocht ik enkele wereldvermaarde groepen in dat genre aanschouwen. Let op: binnen die scene betekent dat dan wel dat er maar zo'n 100 man publiek is, ik kon telkens ongestoord tot aan het podium lopen en iedereen maakte plaats voor je, het meest tolerante publiek ooit, maar ook het meest extravagante! In tegenstelling tot toen volg ik nu -gelukkig- ook nog talloze andere muziekstijlen op de voet (Gypsy, chanson, flamenco, world, electro, jazz, rock, rockabilly, ja zelfs pop...), mijn muzikale oogkleppen hielden dus niet lang stand!
Maar het moet gezegd: Dit muzikale genre (dat in de verste verte niets met black of death metal of iets dergelijks te maken heeft, laat dit duidelijk zijn!) en het publiek van deze wave-optredens boeit me nog steeds mateloos. Hoe men - nu dit genre toch al zo'n 20 jaar over zijn hoogtepunt heen is - nog steeds met (dubbele) hanekammen, gepierced, getattoëerd en voorzien van de uitdagendste attributen blijft afzakken naar de meest onbereikbare achterafzaaltjes om de nog tourende groepen van toen te aanschouwen (in vaak erbarmelijke omstandigheden qua accomodatie), het blijft magisch (en antropologisch ongemeen interessant! -> Bijna was dit dan ook mijn thesisonderwerp: "De regionale gebondenheid van de populariteit van muzikale subgenres").
Maar ook nu nog kan ik immens genieten van deze kleinschalige optredens, ookal heb ik mijn combat-shoes achterwege gelaten (wegens onvindbaar en toch al volledig kromgetrapt), is mijn haar gekamd en draag ik niet meer enkel zwart. Ik had deze enge muzikale periode blijkbaar nodig tijdens mijn overgang naar wat ik nu toch wel muzikale veelzijdigheid mag noemen (denk ik).

Ter illustratie enkele filmpjes genomen tijdens een tweetal kleinschalige festivalletjes die ik dit najaar bijwoonde, een fotografische impressie kan bekeken worden via Facebook.



Wie nieuwsgierig is naar welke klanken mijn dagelijkse fietstocht Nazareth-Deinze-Nazareth (en het middelbaar onderwijs tout court) draaglijk maakten:
Enkele groepen uit dit subgenre die ik -ondanks dat sommige bijna op sterven na dood zijn- toch krampachtig blijf volgen: Faith and The Muse, Clan of Xymox (ontdekt via een tribute-filmpje over Louise Brooks), Goethes Erben, de vroege Lacrimosa, Diorama, Project Pitchfork, Corpus Delicti, Front 242, enzovoort.
Enkele bekendere namen uit het genre, zij die wel de overstap naar de "commerce" gemaakt hebben (die vorige groepen kozen daar meestal bewust niet voor), maar daarom niet minderwaardig (alhoewel ik dit 10 jaar geleden niet zou gezegd hebben, maar bon, een mens evolueert ook nog gelukkig): The Cure, Joy Division, Anne Clark (die in Kieldrecht zou wonen trouwens! gossipgossip - vandaar deze link naar de bekendste DJ van Kieldrecht en omstreken: DJ Lektron en zijn remix van Our Darkness), Siouxsie (and the Banshees), Depeche Mode, Virgin Prunes and so on.
En tot slot de groepen van nu, die meer dan een beetje schatplichtig zijn aan bovenstaande namen: Bloc Party, Editors, Interpol, White Lies, Customs, Ladytron, The XX, The Horrors, Vive La fête, en ga zo maar door, mijn concertlijstje blijft dus nog wel een tijdje oneindig lang en gelukkig maar!
Tips en suggesties: feel free to comment