La Vie Gantoise de Dalida (la chatte)

Adoptie (3): bericht naar Ecuador

2012-01-19T04:18:00.000-08:00

Veel te lang geleden dat ik nog van mij liet horen, hieronder mijn correspondentie in (beetje gebrekkig) Spaans naar Ecuador:
Gent, 18-01-2012
Querida Kattya,

Lo siento que no hemos escrito mas, pero muchas cosas han cambiado los ultimos años. Como esta con Usted y la familia? Te vas ya a la escuela? Te gusta ir? Tienes muchos amigos espero!
Y espero que todo va bien con tu salud tambien y no estas mas enferma?
Con Tom y yo todo esta bien. Estamos mudado de casa, fue demasiado caro. Ahora vivimos fuera del centro de la ciudad de Gante pero podemos todavia ir en bici donde queremos.
Otro cambio: tenemos desde un año una hija "foster", adoptivo pero solo para los fines de samana, cada dos semanas, porque su madre no tiene bastante tiempo y dinero para hacer cosas extras con sus hijos.
Es una chica de 5 años, de origen de Ghana, Africa. Es muy divertida, ella esta muy honasta y hacemos muchas cosas chuscas.
Tenemos una fotografia de ella y un de sus hermanos. Su nombre es Nirel.
Kattya, Esperamos que tu vida va quedar como ahora o va a meliorar mas, y que tu pais y su governimiento va a cuidar para sus habitantes. Y que la natura va quedar porque eso es muy necesario para todo el mundo. Siempre tenemos que tener respeto para la planeta, los animales y las plantes. :-)
Muchos besos de Tom y Jolien de Belgica!
XXX!

Fleamarketing 5.6: Rome

2012-01-18T03:26:00.000-08:00

Eind september, begin oktober 2011 was ik voor het eerst in mijn leven te gast in de hoofdstad van Italië. Aangezien ik in het zesde middelbaar "heel speciaal" was en weigerde mee te gaan op eindejaarsreis naar Italië maar de Ierse kust verkoos met de jeugdbeweging, was ik nog steeds een Romeinse maagd. Maar gelukkig is op 28jarige leeftijd dit euvel van de baan en heb ik - oog in oog staand met de koepel van het Pantheon - gezworen nog veel voeten op Romeinse bodem te zetten, ze zijn gewaarschuwd daar.
Dankzij het Amerikaanse gezelschap van Marisol, een Floridaanse, enkele jaren terug ontmoet tijdens een intercontinentale vlucht, en sinds kort inwoonster van Rome, nog enkele leuke plekjes ontdekt en de rommelmarkt aan Porta Portese was daar één van.
Hieronder volgt een fotoverslag, helaas had ik geen buit dit keer. Naast toch nog wel genoeg kraampjes met antiek, brocante en curiosa wordt ook deze markt helaas stilaan overwoekerd door marktkramers met massaal uit China overgevlogen nepartikelen, haast u dus!

Waar? aan Piazza Porta Portese, je kan er niet naastkijken
Wanneer? elke zondagvoormiddag
Hoe er geraken? vlot bereikbaar met de metro, als die rijdt tenminste!

Erfgoedt (4): Réginald Warneford, de schrik der Zeppelins!

2011-03-04T07:45:00.002-08:00

De Reginald Warnefordstraat in Sint-Amandsberg werd genoemd naar de Engelsman Reginald ‘Rex’ Warneford, een gevechtspiloot in de Eerste Wereldoorlog die de allereerste Duitse Zeppelin neerschoot.
In de morgen van 7 juni 1915 stijgt hij op in Duinkerke om de Zeppelinbasis van Evere te bombarderen. Hij komt echter Zeppelin LZ-37 tegen, die net een bombardement op Engeland heeft uitgevoerd en richting Evere vliegt. Rex Warneford zet de achtervolging in. Eerst lijkt het alsof hij het onderspit zal moeten delven tegen de gigantische sigaar van 158 meter lang. Maar boven Gent zet Rex alles op alles. Hij slaagt erin om met zijn Moraine Saulnier vlak boven de Zeppelin te vliegen en dropt zijn bommenlading op het gevaarte. De zesde en laatste bom ontploft en de LZ-37 stort
brandend neer op het klooster van Onze-Lieve-Vrouw-Visitatie in Sint-Amandsberg. 27 bemanningsleden komen om, samen met enkele bewoners van het klooster.
Pikant detail: Alleen de stuurman van LZ-37 overleeft op wonderbaarlijke manier de crash: hij valt uit de besturingsgondel, door het dak van het klooster, waar hij recht in een bed terechtkomt (van een nonneke?). Ook Warneford komt in de problemen: na de explosie moet hij een noodlanding maken om zijn brandstoftoevoer op te lappen. Zijn heldendaad leverde hem het Victoria Kruis op. Daarmee kaapte hij weer een primeur weg, want het was de eerste keer dat de hoogste Engelse militaire onderscheiding uitgereikt werd voor een luchtgevecht. Ook in Frankrijk kreeg Rex de hoogste militaire onderscheiding.
Triest detail: De nationale held van Engeland en Frankrijk kon echter niet lang van de roem genieten. Tien dagen na zijn historische prestatie, op 17 juni 1915, crasht hij in de buurt van Parijs.
(bron: Stadsmagazine Gent, september 2003)

En in deze straat ga ik wonen vanaf eind april! (voor wie de link zocht van bovenstaande info met deze blog:) Weest welkom allemaal!!!

Adoptie (2): Pleegzorg

2011-01-04T14:08:00.000-08:00

2 jaar terug schreef ik mijn eerste blogbericht over Kattya Nayeli Guevara Jimenez, het plankindje uit Ecuador dat ons werd toegewezen door Plan België. Ondertussen is zij al flink gegroeid en gezond en kan ze naar school. Af en toe stuurt ze ons foto's op van haarzelf en haar mama.
Dichter bij huis was ik dan ook al eens beginnen rondvragen naar initiatieven van pleegzorg en toen ik op mijn werk een flyer op mijn bureau kreeg van de vrijzinnige opvangdienst Opvang(.be) waarin zij stelden dat ook deeltijdse opvang in het weekend of de vakantie mogelijk was, dacht ik dat dit misschien wel eens iets voor mij kon zijn. Na een jaar mezelf informeren, Tom overtuigen:-), mijn omgeving voorbereiden(!) en een aantal diepgaande intakegesprekken met de mensen van de opvangdienst, was het dan zover. Eind november kregen we bericht dat er een mama van een meisje van 4 jaar en 2 zoontjes van 1 en 2,5 jaar op zoek was naar tijdelijke opvang voor haar kinderen in het weekend. Na enkele ontmoetingen en wat papieren rompslomp kwamen we uiteindelijk overeen dat Nirel, het meisje, bij ons terecht kon voor 2 weekends per maand. Haar broertjes, Denzel en Ernest gaan dan ook op logement bij een ander gezin. Vorige week was onze proefperiode en dit weekend is de tweewekelijkse opvang echt van start gegaan. Het is ferm aanpassen, beetje structuur in onze eigen levens brengen enzo, maar het gaat best goed en het is ook heel plezant, alleen is ze nog een beetje bang van Alain en Dalida en soms ook van Tom, maar dat zal wel overgaan :)

Fleamarketing 6.2: Montreal

2010-08-04T07:20:00.000-07:00

Jullie hebben er al enkele maanden eentje te goed van mij. Sorry for the delay! maar ik maak het goed met massas foto's!
In mei was ik 8 dagen in en rond Montreal en zoals het mezelf betaamt heb ik 1 van de dagen dat ik daar was vol-le-dig gewijd aan de zoektocht naar deftig blogmateriaal. Ziehier het resultaat (sorry voor de chaotische fotocollage, maar het lukt me niet om er een beetje structuur in te krijgen, excuus):

Waar? Even buiten het stadscentrum, aan de Boulevard de Cremazie, dit overdekt pareltje ontdekt: Sint-Michel, klinkt heel Paris, maar zo is gans Montreal en Québec-city Parijsig te noemen en gelukkig maar!
Hoe te bereiken? Makkelijk bereikbaar met de underground, halte Cremazie, dan nog 5 minuutjes stappen.
Wanneer? Elke dag open van 10h tot 17h ongeveer

Moi-même: sans viande!

2010-05-26T08:53:00.000-07:00

Ik krijg zo vaak de vraag waarom of talloze opmerkingen over het feit dat ik geen vlees eet, maar omdat ik heel vaak geen zin heb in een zinloze discussie over het onderwerp, wapper ik de vraag meestal weg en mompel enkele onverstaanbare woorden om de meest gehate discussie aan tafel toch maar weer te omzeilen.
Maar langs deze weg toch even een korte repliek en een poging ook jullie te overtuigen, sta mij toe a.u.b.:
Sinds mijn 13e ben ik beginnen beseffen dat ik dode dieren in mijn mond stak en er lustig op kauwde. Ik legde daarvoor nog niet de link met de zwartwitgevlekte grazers in de wei, de knorrende varkens in de modderpoel, de kakelende kippen op het erf van de boer, maar doe dat sinds dan dus wel en ik kan niet meer anders, mijn hersenen leggen die link nu automatisch.
Ik ben een tijdje matiger geweest, at vaak vis en gevogelte ter vervanging (vaak op kamp met de jeugdbeweging of op familiefeesten waar ik niemand tot last wou zijn), maar sinds kort ben ik radicaal: niets dierlijk meer, geen vlees, noch vis, noch gevogelte en dat allemaal dankzij het jongste boek 'Dieren Eten' van één van mijn lievelingsauteurs Jonathan Safran Foer, die met dit eerste non-fictiewerk een waardig pamflet voor een vegetarisch leven afleverde.
Voor zij die niet graag dit boek vol gruwelijke feiten en vooral schrikwekkende aantallen lezen, is er deze korte visuele motivatie. Dare to watch!

...
We do have responsabilities people

Fleamarketing 5.5: Paris & London & Cagliari

2010-02-17T07:18:00.000-08:00

Van een economisch blogbericht gesproken: wel 3 roemelmerktjes in ien! Ik zit dan ook met een winterschrijversdip en de eerste 2 grootsteden uit het lijstje waren helaas ook quite teleurstellend op rommelmarktgebied en daarom geen afzonderlijk blogbericht waard.
Over deze 2 platgetrapte wereldsteden waar het tegenwoordig speuren is met een vergrootglas naar rommelmarkt-achtige gebeurtenissen kan ik jullie dus maar enkele crumbs from the table meegeven. De derde locatie deed gelukkig mijn vrees voor een volledige afwezigheid van Mediterrane rommelmarkten op mijn fleamarketmap teniet en dus was Cagliari (hoofdstadje van Sardinië btw) het ideale sluitstuk van deze gebundelde winterblogpost.
In het kort:
Paris - Marchée aux puces près du Porte Clignancourt
In een verre uithoek van Paris, best met de metro bereikbaar, is deze rommelmarkt met vaste overdekte hokjes waar antiquairs hun onbetaalbare waar etaleren bijna volledig aan het zicht onttrokken door de goedkope zwartemarkt?kraampjes die eromheen staan opgesteld. In deze omringende kraampjes is zowat alles van nepmerken te verkrijgen en heb je een mooi zicht op de massaproductie Afrikaanse etnische kunst die tegenwoordig zoal te koop is.
Eens deze troosteloze massaproductie- kitsch doorworsteld, kom je bij de kern van de rommelmarkt terecht waar toch wel de helft van de mini-antiekwinkeltjes/-kraampjes open is maar waar de wantrouwige blikken van de geranten/antiquairs je wijselijk doen beslissen enkel een blik naar binnen te werpen vanop een veilige afstand. Deze quasi minimusea zouden wel eens beschadigd kunnen raken door onze veel te grote sjakosjen. Niet zozeer een aanrader dus. Op een vorige trip naar Parijs heb ik een veel betere rommelmarkt gedaan, Puces de la porte de Vanves, op zaterdag en zondag, maar daar heb ik helaas geen beeldmateriaal meer van wegens gecrashte hard disk number 3.

London - Camden Town
Supergezellige buurt in Londen waar de underground heel even bovengronds komt piepen. Het is echter ook al ferm gecommercialiseerd en ook hier is het zoeken naar een naald in een hooiberg voor leuke en betaalbare vintage. De vele kraampjes met zelfgemaakte spulletjes van jonge designers maken de wanhopige zoektocht naar verdwenen vintage-stuff dan weer deels goed. Sowieso is deze markt gewoonweg een must do wil je een specifieke sfeer van London opsnuiven, hier lopen nog punks en wavers bovengronds en worden daar niet op nagestaard zoals in de rest van de stad helaas wel al, en dat terwijl London ooit de geboorteplek was van deze subgenres!

Mercato poco costoso delle merci in Cagliari
Als hoofdstad van Sardinië heeft Cagliari nu niet direct superveel moois te bieden, het is een aangenaam stadje, maar na 1 avondwandeling heb je alles wel al gezien en dat wisten ik en mijn reisbuddy dus niet op voorhand anders hadden we al een dag eerder een auto gehuurd om het prachtige rotsachtige eiland vol verlaten mijnsites te doorkruisen. Op zondag kan je aan de rand van de stad wel terecht op een relatief goede rommelmarkt. Anders dan andere mediterrane weekmarkten vind je hier ook echt vintage stuff naast eetkraampjes met allerlei lekkers uit de Sardiense landbouw en opgeruimde vensterbankornamenten. Ook nog heel wat echt antieke zaken, maar daarnaast dus ook al jaren 50, 60 en 70-material: johei! Ik trof er zowaar een single aan van Adamo, onze nationale trots! Ik zou nu niet onmiddellijk naar Cagliari vliegen voor enkel deze rommelmarkt, hoewel een round trip ticket maar 20€ kost!, in combinatie met een doorkruisen van het ganse eiland is het zeker wel een aanrader.

Mes Intérêts (4): Ravenzwarte muziekjes

2009-12-29T06:57:00.001-08:00

In een heel ver duister en vooral schuw verleden dweepte ik met allerhande donkergetinte, obscure underground-groepjes die heel vaak het daglicht schuwden, vaak ook letterlijk.
Zo is er bijvoorbeeld een "ensemble" (toepasselijk genaamd "The Ensemble of Shadows") waarvan de frontvrouw (vroeger -man), Sopor Aeternus, letterlijk elke streep zonlicht mijdt en dus ook nooit in het openbaar verschijnt. Zijn/haar barokke muziek is echter een van de meest gehypte niches binnen dit muzikale subgenre. De limited editions van de albums zijn vaak pareltjes die sommige die hards als collector's items koesteren, en terecht. Van zijn/haar lamentabele teksten die je vaak shivers down your spine bezorgen, wordt je nu niet bepaald vrolijk, maar het stemt wel tot kritische zelfreflectie, zowat de opzet van de meeste van deze vaak maatschappijkritische groepen. Dikwijls grijpen ze terug naar thema's als onverdraagzaamheid en xenofobie, kapitalisme en de easygoing mainstreamrobots de we geworden zijn, oorlogen, genocides, milieuverontreiniging, dierenleed en dergelijke meer.
Meerwaardezoekers vinden hier dus zeker hun gading, alsook dolende tieners die het niet zo ophadden met de "skaters" of "technofreaks" uit hun omgeving. Zo ook ik, nu al zo'n 10 jaar geleden. Ik had dan ook "vleermuizen" (zoals deze aanhangers wel eens schertsend genoemd worden, naast "zwartzakken", "njuuw weeivers en gotikkers") te over als leiddraad. In de jeugdbeweging waarvan ik lid was, was zowat iedereen van de leidingsploeg "bekeerd" tot dit muziekgenre, 90% ging gekleed in zwarte, strakke broeken (al dan niet met rijgkoorden opzij), puntschoenen of combats (bij die laatste zwoer ik maar liefst 3 jaar!), een spinnewebkapsel (à la Robert Smith, uiteraard), arafatsjaals en truien of longslives met hun favoriete muziekgroepen op afgebeeld, vaak voorzien van de nodige geraamtes, sm-gerelateerde objecten, halfnaakte schimmige wezens, grafzerken en wat nog meer dat naar het nakende einde van de wereld verwees, met de dood dweepte en waar (groot)ouders steevast van in katzwijm vielen).
Ik hoefde mijn medeleiding dus maar te volgen en ookal klinkt dit misschien lekker meeloperig, ik was wel de enige op mijn middelbare school die er zo (sjofel) bijliep, al de rest liep daar ofwel met baggy broeken ofwel met 3 paar collekes van hun hemdjes rechtop rond en een ander alternatief was er toen helaas niet of dat wou ik destijds toch niet inzien. Dus koos ik maar voor het extreme tegenovergestelde: zwart, in alles en ik was daar toen heel consequent in. Ik heb toen 3 jaar niet meer in de spiegel gekeken, met alle gevolgen vandien natuurlijk.
Ik mocht toen ook beginnen uitgaan en ging met mijn medeleiding al gauw mee naar allerhande concerten en daar mocht ik enkele wereldvermaarde groepen in dat genre aanschouwen. Let op: binnen die scene betekent dat dan wel dat er maar zo'n 100 man publiek is, ik kon telkens ongestoord tot aan het podium lopen en iedereen maakte plaats voor je, het meest tolerante publiek ooit, maar ook het meest extravagante! In tegenstelling tot toen volg ik nu -gelukkig- ook nog talloze andere muziekstijlen op de voet (Gypsy, chanson, flamenco, world, electro, jazz, rock, rockabilly, ja zelfs pop...), mijn muzikale oogkleppen hielden dus niet lang stand!
Maar het moet gezegd: Dit muzikale genre (dat in de verste verte niets met black of death metal of iets dergelijks te maken heeft, laat dit duidelijk zijn!) en het publiek van deze wave-optredens boeit me nog steeds mateloos. Hoe men - nu dit genre toch al zo'n 20 jaar over zijn hoogtepunt heen is - nog steeds met (dubbele) hanekammen, gepierced, getattoëerd en voorzien van de uitdagendste attributen blijft afzakken naar de meest onbereikbare achterafzaaltjes om de nog tourende groepen van toen te aanschouwen (in vaak erbarmelijke omstandigheden qua accomodatie), het blijft magisch (en antropologisch ongemeen interessant! -> Bijna was dit dan ook mijn thesisonderwerp: "De regionale gebondenheid van de populariteit van muzikale subgenres").
Maar ook nu nog kan ik immens genieten van deze kleinschalige optredens, ookal heb ik mijn combat-shoes achterwege gelaten (wegens onvindbaar en toch al volledig kromgetrapt), is mijn haar gekamd en draag ik niet meer enkel zwart. Ik had deze enge muzikale periode blijkbaar nodig tijdens mijn overgang naar wat ik nu toch wel muzikale veelzijdigheid mag noemen (denk ik).

Ter illustratie enkele filmpjes genomen tijdens een tweetal kleinschalige festivalletjes die ik dit najaar bijwoonde, een fotografische impressie kan bekeken worden via Facebook.

Wie nieuwsgierig is naar welke klanken mijn dagelijkse fietstocht Nazareth-Deinze-Nazareth (en het middelbaar onderwijs tout court) draaglijk maakten:
Enkele groepen uit dit subgenre die ik -ondanks dat sommige bijna op sterven na dood zijn- toch krampachtig blijf volgen: Faith and The Muse, Clan of Xymox (ontdekt via een tribute-filmpje over Louise Brooks), Goethes Erben, de vroege Lacrimosa, Diorama, Project Pitchfork, Corpus Delicti, Front 242, enzovoort.
Enkele bekendere namen uit het genre, zij die wel de overstap naar de "commerce" gemaakt hebben (die vorige groepen kozen daar meestal bewust niet voor), maar daarom niet minderwaardig (alhoewel ik dit 10 jaar geleden niet zou gezegd hebben, maar bon, een mens evolueert ook nog gelukkig): The Cure, Joy Division, Anne Clark (die in Kieldrecht zou wonen trouwens! gossipgossip - vandaar deze link naar de bekendste DJ van Kieldrecht en omstreken: DJ Lektron en zijn remix van Our Darkness), Siouxsie (and the Banshees), Depeche Mode, Virgin Prunes and so on.
En tot slot de groepen van nu, die meer dan een beetje schatplichtig zijn aan bovenstaande namen: Bloc Party, Editors, Interpol, White Lies, Customs, Ladytron, The XX, The Horrors, Vive La fête, en ga zo maar door, mijn concertlijstje blijft dus nog wel een tijdje oneindig lang en gelukkig maar!
Tips en suggesties: feel free to comment

My tribute to: Willy Willy aka Pili-Pili (the cat)

2009-11-19T06:31:00.001-08:00

Deze week van mij heen gegaan: mijn allereerste echte huisdier Willy, die ik voor mijn 18e verjaardag kreeg van mijn klasgenoten uit het Middelbaar.

De eerste 18 jaren van mijn leven bracht ik huisdierloos door want ik mocht medisch gezien niet in de buurt komen van harige dieren. Ik deed dat echter wel (noem het een vroege vorm van rebellie tegen iets onredelijk dat aan een kind van 5 wordt opgelegd) en ik zag er de daaropvolgende uren dan ook niet uit: een paar roodgezwollen ogen inclusief traanklieren in overdrive, niesbuien die een plaatsje in het Guinness Book verdienden en boze blikken van mijn omgeving tot gevolg. Idem voor mijn zus trouwens, twas iets genetisch.

Enkele kippen (maar die mijn zus en ik kinderlijk onschuldig zó overdreven veel vertroedelden dat ze zelfmoord pleegden (en ik salmonella kreeg), echt waar, de hen sprong in een waterbak en kon jammergenoeg niet zwemmen) en 2 schildpadden later was ik op mijn 18e de grootste dierenliefhebber die je je maar kon inbeelden (inclusief een kort lidmaatschap van Gaia en toen al 5 jaar op vegetarisch dieet met wisselend succes). Ik had alleen nog nooit zelf een echt huisdier gehad, zo één uit de categorie om vast te pakken, te aaien, mee te gaan wandelen, op schoot te nemen, je weet wel.

Dan maar hoog bovenaan mijn verlanglijstje gezet voor mijn 18e verjaardagsfuif en wat stond daar temidden het feestgedruis in het legendarische achterafzaaltje van de Krekelmuit te Nazareth op 26 mei 2001 omstreeks 22u aan mijn voeten? Juist ja, een kartonnen doos met een klein piepend poeske! Kon ik toch niet weigeren he ma? Pa?!

Ik doopte hem Pilli-Pilli (was toen nogal into multi-cultural stuff),
maar dat werd al gauw dikke Willy (hij had een beetje aanleg voor een hangbuikje, maar dat is normaal voor gesneden katers verzekerde men mij),
of Willy Willy (rock'n roll cat! Het eerste (en tot op heden enige) muziekgroepje waartoe ik behoorde en waar ik deed alsof ik basgitaar kon spelen werd naar Willy genoemd toen hij eens een tijd maar 1 oog openkreeg -> One Eye Willy! (en naar de piraat uit The Goonies uiteraard)),
of Wiwi (wanneer we wauwelden)
of Wally (wanneer we hem kwijt waren: Waar is Wally?),
of Wolly (wanneer hij zijn winterpelsje aanhad),
of Willy! of Pilli!! (wanneer hij weer maar eens naast zijn kattebak ge**** had omdat zijn korreltjes niet ververst waren! oja, ook de allures van een rock 'n rollcat had hij)
of Woes (wanneer we economisch als we zijn Willy de (jep kleine 'd') Poes in een contaminatie samentrokken)

*zucht* ik mis hem! Ook al woonde ik de laatste 6 jaar van zijn 8jarige leven niet meer thuis en waren onze contacten heel vluchtig geworden. Ik weet dat mijn ouders en vooral mijn moeder er heel veel aan had en ze het nu dan ook heel moeilijk hebben. Zal ik hen dan toch maar een nieuw poesje cadeau doen voor nieuwjaar? Maar niemand vervangt de Willy, that's for sure!

Mes Intérêts: (3) Circus

2009-11-19T05:51:00.000-08:00

Deze zomer had ik het geluk om Circus Ronaldo eindelijk eens aan het werk te zien. Ik hou ze al een aantal jaren in de gaten, maar was er nog nooit in geslaagd een kaartje te bemachtigen. Ik wist al ver van tevoren dat ze 10 dagen lang op de Gentse Feesten zouden performen, en dan nog vlakbij mijn huis op de wondermooie Sint-Baafssite, dus van zodra de ticketverkoop begon, reserveerde ik mijn kaartjes.
Hun show 'Circenses' overtrof gewoonweg alles, het was ontroerend mooi en tegelijkertijd hilarisch grappig. De intieme tweedelige set die je het verhaal voor en achter de schermen vertelt kon je zonder veel moeite meevoeren op een rondreis doorheen de eeuwenoude circustradities met de Italiaanse Commedia dell' Arte als voornaamste inspiratiebron.Hoe een familiecircus dat generaties lang de wereld heeft rondgezworven, vaak kampend met financiële en andere moeilijkheden, toch heeft weten standhouden en meer nog, zijn shows heeft kunnen uitbouwen tot wereldsuccessen, lijkt bijna onwezenlijk. Zeker als je de noodlijdende situaties van de andere eens roemrijke (Belgische) circusfamilies kent. Er moet een ongelooflijk staaltje van originaliteit en flexibiliteit aan te pas zijn gekomen en de terechte erkenning door de Vlaamse Gemeenschap als ambassadeurs voor Vlaanderen heeft ook veel geholpen.Andere gezelschappen gingen gelukkig ook deze meer theatergerichte toer op, verkochten hun circusdieren en krijgen nu vaak een plaats aangeboden in de programatie van culturele centra. bv. Circo Ripopolo is eentje om in de gaten te houden, evenals Cie Todavia die met hun nieuwe show 'Shift' het concept circus lekker breed aanpakken.
Wie meer wil weten over de rijke geschiedenis van het Belgische circus, kan altijd in het Huis van Alijn terecht waar ze een schitterende collectie oude circusaffiches herbergen. De Zultse verzamelaar en circusadept André De Poorter schonk hen deze collectie en schreef er ook een wondermooi geïllustreerd naslagwerk over. Veel lees- en kijkplezier!

Fleamarketing 2.1: Grammene

2009-09-14T06:32:00.000-07:00

Aiai, herfst, het echte openlucht-rommelmarktseizoen loopt op zijn eind, het "overdekte" seizoen komt weer in zicht. Toch wil ik jullie deze ene laatste zomertopper niet onthouden: de jaarlijkse rommelmarkt in Grammene, de zaterdag na Maria-Hemelvaart. Ik ging er als kind al heen toen we op familiebezoek waren daar in de buurt en misschien heeft de rommelmarktmicrobe me daar wel besprongen?

Enkele tips om deze rommelmarkt veilig en heelhuids af te wandelen:
° draag platte schoenen, met hakken kan je het kilometerslange slentertraject echt niet doen, er zit ook een stuk voetbalveld tussen (waar het ooit allemaal op begonnen is) en daar sla je toch je voeten om in de vele putjes, wat voor genânte scenes zorgt en die wil je vermijden wil je toch nog wat af te bieden hebben!
° neem liters water mee, ik kwam deze editie bijna om van de dorst, twas dan ook over de 30°C en meestal is het wel een lekker weertje deze tijd van het jaar
° smeer je dus ook extra goed in of koop een tweedehands parasol: er zijn zo goed als geen bomen op het parcours
° Ga vlak voor je vertrekt megaveel naar toilet, het zijn ellenlange aanschuifrijen en om terug naar de straten te lopen waar je je tussen de auto's kunt verstoppen, ben je snel een uur (en waarschijnlijk daarmee ook je favoriete stuk dat je al jaren zoekt) kwijt! En hou in je achterhoofd dat, wil je alles gezien hebben, je dan zeker 5 uur mag uittrekken, dus een dag niet drinken vooraf is nog de beste voorbereiding!
° kom bij voorkeur met een chauffeur die je aan het begin van het tracé kan afzetten en je nadien ook weer oppikt, er is niet echt parking en de omliggende straten staan van 's morgens 5u(!) (de freaks, daar kan ik gewoonweg niet tegenop met mijn slaapkop) al bomvol. Een milieuvriendelijker alternatief: plooifiets id koffer of gewoon heeltegans te voet
° Haal voldoende cash geld af, er is in de verste verte nl. geen bankautomaat te bespeuren, ge zit nu eenmaal in Grammene mensen, in the middle of nowhere (wel een mooi plattelandsdorpje, daar niet van)
° Kom niet met het voornemen: ik kom alleen eens een kijkje nemen, kga niets kopen, want dan kom je bedrogen uit, er is namelijk zòveel en nog tamelijk goedkoop ook (want in Grammene) dat zelfs de grootste vlerk zwicht en zijn laatste eurocent uitgeeft, believe me!
° twijfel niet als je een soft-erotische film gedraaid in de plaatselijke omgeving van tijdens de jaren '70 op 3 8mmspoelen ziet liggen, maar koop dat pareltje, ongetwijfeld jarenlang plezier tijdens filmprojecties met de oudleiding van je jeugdbeweging bijvoorbeeld (zeker wanneer iemands vader zou blijken mee te doen) en dan heb je geen massas slapeloze nachten achteraf mijmerend en jezelf vervloekend waarom je dat kleinood nou niet gekocht hebt voor amper €25, wat kan je toch dwaas en besluiteloos zijn!
° Laat a.u.b. je chichuachua (of hoe schrijf je dat) thuis, het ding overleeft het nog geen 2 meter
° kom daarentegen wel met een woest uitziende rottweiler, gegarandeerd veel snuisterplaats en de onderhandelingen verlopen ook een pak vlotter!
° Onderhandel alsof je in de Grand bazaar van Istanbul zou rondlopen, heb geen meelij, de mensen van Grammene en omstreken zitten er warmpjes in, trust me, dus die paar euro's minder zal hen niet ruïneren
° Aangezien deze rommelmarkt in de buurt van mijn opgroeidorp ligt (op een kleine 10 km) en zowat gans Oost- en West-Vlaanderen ernaar afzakt, kom je dus massaal veel bekenden tegen, om deze verspilde tijd tegen te gaan: vermom je zo goed mogelijk, draag een pruik, een veel te grote zonnebril (daar te koop voor €1), praat met een Frans accent, loop hand in hand met een vreemde, whatever, maak dat men je niet herkent zodat je op je gemak alles kan bekijken zonder om de haverklap op je schouder te worden getikt en je zak met reeds aangekochte spullen moet tonen en nog maar eens moet uitleggen waarvoor die gekke dingen toch allemaal niet dien(d)en
° Neem bovenstaande zaken met een korreltje zout en je overleeft de rommelmarkt van Grammene zowaar, enjoy next year!

Waar? Voetbalveld van Grammene en omliggende straten, elk jaar meer en meer, binnen 10 jaar hebben ze gans de markt van Deinze mee ingepalmd!
Hoe te bereiken? Gewoon richting Grammene rijden en van heinde en verre zie je de geparkeerde auto's al staan dus dan weet je dat je goed zit (voor de aardrijksonkundigen: baan Deinze-Tielt, op je linkerkant)
Wanneer? Elk jaar op de zaterdag op of na Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart of halfoogst voor de minder kerkelijken (15 aug), van 's morgens in de vroegte (eigenlijk vrijdagnacht vanaf 4-5u kan je er al terecht samen met vele andere veel te vroege vogels) tot 's avonds 18u (ook dan is het interessant want dan smijten ze echt met hun koopwaar!)

Mes loisirs (4): Lindyhoppin'?

2009-09-08T05:21:00.000-07:00

September! Dat wil naast de laatste zonnestraaltjes en kermisweekends ook zeggen: inschrijven voor hobby's, jippieee! Er is een ongelooflijk overaanbod van vrijetijdsbesteding, maar om daar nu net iets uit te pikken dat ik gedurende 9 maanden (of korter al naargelang de duur van de cursus) volhoud en elke week met plezier naar uitzie? not so easy!
enkele lijstjes:

hobby's die ik niet tot een goed einde bracht:
naailes: 2 jaar volgehouden, resultaat: 1 toiletzak, 1 pyjama waarvan ik alleen de broek draag en dan nog als niemand kijkt, 1 keukenschort als kado voor mijn vader die hem nooit aandoet, 1 schoudertas waarin ik mijn naaigerief stak maar die dus nu nutteloos geworden is, 1 rok waarvan ik de kleur nu afschuwelijk vind (wat bezielde me?!?) en 1 onafgewerkte broek. Dit jaar zal ik mijn creativiteit moeten botvieren in de maandelijkse breiclubavonden die het Huis van Alijn organiseert in haar cafeetse, benieuwd of ik het dit keer volhou...
zwemmen: had me voorgenomen wekelijks een plons in het Van Eyck te maken nu ik er op een boogscheut van woon, maar mijn verschoven ruggewervel en bijgevolg mijn gebrek aan goesting besliste daar anders over.
buurhonden uitlaten: toen ik in de Brugse Poort op kot zat ging ik soms wandelen (lees: meegesleurd laten worden) met de honden (gemiddelde schofthoogte: 1m!) van mijn vriendin haar vader die om de hoek woonde. Superwijs, ware het niet dat die beesten van zodra ze een soortgenoot in het oog kregen het op een lopen zitten in de richting van die soortgenoot en ik er extreem lange armen aan overgehouden heb. Hobby is gestopt, temeer nu ik ook geen echte buurhonden meer heb, afwachten tot ik me eindelijk zelf een bordercollie aanschaf dus! (na uitgebreid overleg met Alain en Dalida uiteraard!)
(bas)gitaarlessen: In het middelbaar nam ik al eens 2 jaar privégitaarles op zaterdagmiddag (moest toen elke week van de muziekacademie in Deinze met mijn fietske naar Nazareth crossen met achterop een loodzware altsax, die thuis droppen, vlug mijn klassieke gitaar omgorden en de fiets weer op naar Semmerzake, man, hoe sportief (en niet goed snik?) was ik toen niet?) en toen we voor de grap ons groepje One Eye Willy oprichtten en ik mijn klassieke gitaar holderdebolder inruilde voor een elektrische bas, moest ik daar toch ook wel enig onderricht in volgen. Ik schreef me dan ook in bij de Kinky Star Academy en was 6 privésessies lang de leerling van de bassist van Gorki, Erik Van Biesen. Hij leerde me op zijn eigen non-conformistische wijze heel wat en ik had ook talent -zei hij- maar One Eye Willy lag toen al stil en veel zin om in mijn living voor het onverschillige oor van mijn roste kater wat te zitten tokkelen had ik nu ook weer niet, dus na die ene reeks werd deze hobby dan ook afgeschreven, toch voor even. Ondertussen is mijn bas wel een onmisbaar ornament in mijn living geworden, staat heel stoer, alleen niet zo simpel om af te stoffen.

Hobby's die ik wel tot een goed einde bracht:
Spaanse les: voorafgaand aan mijn erasmusavontuur in het Zuiden van Spanje volgde ik 2 jaar avondles Spaans aan de Unief van Gent. In het eerste jaar vergezelde mijn vriendin Karen me nog, maar in het 2de jaar moest ik het alleen opnemen tegen de subjontivo, el masculino o feminino, singular y plural! Toen ik uiteindelijk in Granada aankwam bleek dat ik er geen jota van kon en noodgedwongen ben ik die 5 maanden moeten van voor af aan beginnen want met schoolboekenspaans kom je nergens in Andalucia waar ze geen s-en uitspreken en hun eindlettergreep letterlijk inslikken!
Muziekschool: zoals ik al vermeldde, altsax en later ook sopraansax in een kwartet waarmee ik heel wat zakgeld maakte. De volledige muziekschoolcyclus doorlopen, 10 jaar dus, maar nu nog, 6 jaar na datum, wordt ik soms badend in het zweet wakker en ga ik in paniek op zoek naar mijn partituren die ik nog moet instuderen voor het openbaar examen van de dag nadien, want ik had weer eens maar 1 keer in de week geoefend... hmm, er misschien toch een klein jeugdtrauma aan overgehouden?

Hobby's die ik elk jaar opnieuw volg, met wisselend succes:
!flamenco! passie overgehouden aan mijn verblijf in Granada uiteraard, ookal heb ik daar ter plaatse nooit een danspasje gewaagd (hoe stom kan een mens zijn? Mijn thesisonderwerp handelde er zelfs over!). Eens terug in België, nadat ik me onder het mom van "veldwerkstudie" inschreef in het eerste niveau, bleek het me toch te pakken te hebben. Elk jaar opnieuw schrijf ik me in voor een nieuwe lessenreeks (ondertussen al niveau 3, met effe een pauze omwille van die eigenzinnige ruggewervel), maar veel hangt af van de lesgeefster. Vaak zijn ze zo intimiderend (goedbedoeld), dat ik met schaamrood op de wangen achteraan de klas mijn hoop om ooit tot La Guardia Flamenca te behoren niet probeer te verliezen. Dit jaar op vrijdagavond, eens niet bij De Ingang, maar in de Lange Violettestraat bij La Elquita, ik ben eens benieuwd!
Taebo: gestart in Deinze toen ik nog niet op kot zat en sinds vorig jaar de draad terug opgepikt in Gent. Alleen, de fitnessclub waar ik me elke maandagavond in het zweet boks, schop en spring lijkt zo weggelopen uit een slechte kunfu-film. Vervang de kunfufighters door hevig zwetende en dus ook geurende zonnebankbodybuilders zonder nek en je hebt een beeld van waar wij meisjes ons wekelijks moeten doorheen banen om onze matjes te bereiken, ongewild massa's testoteron, creatine, anabolica en wat nog meer inademend. Ondanks de supercoole Gentsche huismoederlesgeefster ben ik toch op zoek gegaan naar een andere locatie en misschien heb ik die gevonden in Sint-Amandsberg in een fitnessclub boven een meubelzaak(?), will check it out this week! Ik ga er ook eens die nieuwe hype, Zumba, kritisch gaan uitproberen, kan nooit kwaad!

Hobby's die ik dit jaar voor het eerst wil uitproberen:
Na al het bovenstaande zou een mens gaan twijfelen aan mijn "being in a relationship"-status, dus om de monden op voorhand te snoeren nog deze laatste: mijn sjoe en ik zouden voor het eerst in ons leven eens een gezamenlijke hobby willen uitproberen. Na enkele superplezante Radio Modern-ervaringen en alvast een eerste initiatieles denken we er ernstig aan het Lindyhoppen eens uit te proberen. Het lijkt geen sinecure, maar oefening baart kunst en qua relatietest kan dit alweer tellen he (want: hoog risico op pijnlijke tenen, blauwe plekken, hersenschuddingen, relatiebreuken en scheidingen enzomeer)

Voila, tot zover mijn nieuwe hobbyplannen, reken er daarnaast nog de concertjes, rommelmarkten, eet- en drinkgelegenheden, reisjes, feestjes, te lezen boeken (met de leesclub!), theatervoorstellingen, het onderhoud van mijn huis, katten, tuin en vrienden bij en je begrijpt dat mijn maandelijkse blog-entries vanaf heden weer wat zullen dalen in aantal. Je m'excuse pour ça en advance!

Fleamarketing 5.4: Ecseri in Budapest

2009-08-27T01:01:00.001-07:00

Onlangs was ik in Budapest voor een paar dagen en vooraf had ik veel lovends gelezen over een rommelmarkt alginder, dus dit werd dan ook ingepland in onze citytripplanning. Naast de vele andere bezienswaardigheden (Victoriaanse koffiehuizen, openbare jugendstil-badhuizen, verdoken originele terrasjes en heerlijke Hongaarse restaurantjes), kon dit er nog net bij in de agenda van deze Hongaarse vierdaagse. Het kostte ons wel bijna een volledige dag om er te geraken, rond te snuffelen en terug te bussen, maar het was de moeite! Zelfs mijn reisgezellin die de mooie foto's leverde, was onder de indruk! Dit was by the way ook de enige plek in Budapest - en dan lag het nog serieus aan de rand van de stad, in the suburbs - waar ik roma ben tegengekomen, door het toenemende ultranationalisme in Hongarije en de rest van xenofoob Oost-Europa helaas een uitstervend ras...

Een fotoverslag (met dank aan het fotografeertalent van mijn reisgezellin! mil besos chica!)

Waar? 1194 Budapest, Nagykorosi ut 156
Wanneer? maan- tot vrijdag: 8.00am - 4.00pm, zaterdag: 6.00am - 3.00pm en zondag: 8.00am - 1.00pm
Hoe er geraken? Bus 54 vanuit Boráros tér, na een dik half uur hobbelen uitstappen aan de Fiume utca en je bent er

Mes Loisirs (3): Biogroentenpakketkoken

2009-08-19T06:58:00.000-07:00

Sinds enkele maanden ben ik verknocht aan mijn tweewekelijks biogroentenpakket, Categorie B, 5 soorten groenten en 2 soorten fruit, kostprijs €12.
Leverancier van dienst is een bioboerderij, De Wassende Maan, uit Astene die gans Oost-Vlaanderen bevoorraadt en wekelijks op afhaalpunten 4 soorten pakketten aflevert. Ik mag het mijne ophalen in Café Het Gouden Hoofd bij me in de buurt.

Ik had eerst een proefabonnement aangevraagd waarbij we 2 maal konden proeven van het aanbod, maar zonder aarzelen hebben we het abonnement verdergezet, wat een ontdekkingen! Sindsdien kijk ik al een week van tevoren uit naar de komende woensdag waarop ik weer mijn groene curverbox mag gaan leeghalen en een kruisje bij mijn naam plaatsen, 'n zalig gevoel!
Ik zat al enkele maanden met een culinaire dip, had geen inspiratie meer om nog nieuwe lekkere dingen uit mijn kookpotten te toveren en alsof dat nog niet genoeg was, begon mijn sjoe, die al enkele semesters succesvol kookles volgt, mij te overtroeven achter het kookfornuis!
So I had to strike back! And I did... Met hernieuwde moed, een versgewassen en met de handen platgestreken bolletjesschort omgord en de recepten van de wekelijkse nieuwsbrief van de Wassende Maan in de hand, ging ik in de culinaire aanval. Attaque!
Warmoes, Koolrabi, Chinese kool, Stekelbessen, pijpajuin, rode biet, venkel, paksoi, geen van allen hebben nog geheimen voor mij, integendeel!
En als ik echt niet weet wat ermee gedaan, is er nog altijd het soepexperiment. Kan bijna niet misgaan, rodebietensoep is bijvoorbeeld mijn favoriet!

5 tal rode bieten (schillen!)
+ 1 ui
+ 1 grote aardappel
+ 1 selder laten koken in 2 liter water ongeveer samen met 1 of 2 blokjes groentenbouillon
+ een sopje van honing, peperzout, citroensap en olijfolie toevoegen
+ afwerken met wat verse peterselie, bislook en een scheutje room en klaar is kees!

(Voor nog meer originele, lekkere en ethisch verantwoorde receptjes moet je bij EVA zijn)

Fleamarketing 5.3: Saint-Malo, Frankrijk

2009-08-19T06:44:00.000-07:00

Tijdens mijn uitgebreide, maar helaas voorbije verlofperiode vertoefden ik en mijn sjoe onder andere in Bretagne en meer bepaald in Saint-Malo, een heel mooi badplaatsje met authentieke villa's daterend uit de Belle Epoque. Of hoe onze kustlijn eruit zou gezien hebben, waren er niet massaal veel lelijke eenheidsworstappartementsblokken neergepoot.
Er is ook nog een veel ouder stadsdeel, een ommuurd middeleeuws gedeelte dat toepasselijk 'Intra Muros' werd gedoopt, superchic!
Ook is Mont-Saint-Michel maar op een half uurtje rijden, maar daar ben ik toch wat gedesillusioneerd van teruggekeerd, het leek wel Plopsaland zonder dan de corpulente kabouters en de pratende hond, bah!
"Heel toevallig" passeerden we ook een aankondigingsbord waarop reclame gemaakt werd voor de wekelijkse Marchéé de Brocante enkele kilometers verderop in Saint-Servan. En aangezien we de dinsdag nog in de buurt waren, maakten we dan maar even een ommetje:

Ondanks de enorme hoeveelheid fluoreclamepanelen die de wekelijkse rommelmarkt aankondigden en die - zo leek het toch - gans Bretagne (ont)sierden, was de grootte van de rommelmarkt ferm teleurstellend. Nog geen straat lang en hetgeen was uitgestald was ofwel onbetaalbaar duur ofwel totaal niet onderhouden. Maar! Gelukkig was er de prachtige omgeving, gelegen in een baai met mooi blauw water en idyllische vissersbootjes en dat maakte mijn zonnige vakantiedag op het mooiste plekje van Bretagne uiteindelijk wel nog goed hoor :-). Deze rommelmarkt is niet zozeer een ommetje waard wil je unieke stuks inslaan, maar wel om de gezellige sfeer inclusief zeelucht op te snuiven.

Waar? Saint-Servan, bezuiden Saint-Malo, Bretagne, Fr
Wanneer? Elke dinsdag, ik vermoed de ganse dag, maar ben dit niet zeker
Hoe te bereiken? Stel je GPS in op Saint-Servan te Frankrijk en je vindt het wel, op ongeveer 5u rijden van Gent
Quotatie: **

My tribute to: Michael Jackson

2009-07-14T14:27:00.000-07:00

My tribute to the King of Pop! (helaas te zwaar voor op de officiële site van Eternal Moonwalk...)

Fleamarketing 6.1: New York City

2009-06-09T04:39:00.001-07:00

Zoals ik al in een vorig blogbericht niet genoeg kon benadrukken: New York is the city of my dreams! En na jarenlang ge(dag)droom, gezaag en getouwtrek was het vorige maand dan eindelijk zover, ik zou 8 dagen in The Big Apple vertoeven! Johei!
Mijn zéér uitgebreid verwachtingspatroon werd ginder VOL-LE-DIG ingelost en zelfs overtroffen, het was schitterender dan ik had durven dromen, ik had ogen, oren en fitte voeten te kort om alles te zien. Het was gewoonweg een overload aan prikkels, de diversiteit die je daar tegenkomt, ben ik nog nergens elders in de wereld tegengekomen. Een bonte mix van mensen, gebouwen, wijken, eettentjes, winkels, straten, honden, talen, culturele activiteiten, musea, parken, pleintjes, transportmiddelen (van rolschaatsen tot massas hybride wagens!), eetculturen, bars, marktjes, kledingsstijlen en zoveel meer. (voor een fotoverslag: zie Facebook)

Wat uiteraard niet mocht ontbreken op mijn 'things I really have to do in NY'-lijstje, was een rommelmarkt. De zondag was het zover, op het kruispunt van Columbus Avenue met 76th Street bezocht ik 'Greenflea', nog net in Upper East Side gelegen, waar wij ook onze B&B hadden (we logeerden bij een supercoole 69-jarige Hollandse madam die verzot was op katten:). Met een deel outdoors en een deel indoors was het in totaal wel een relatief grote markt. Antiekkraampjes aangevuld met aanbieders van ambachtelijke en/of biologische producten (vandaar de naam Greenflea...). Heel originele stuks werden aangeboden, b.v. sieraden gemaakt van oude schrijfmachinetoetsen! Je moet er maar opkomen! Heel wat vintage-kledij ook, Afrikaanse kunst en zogeheten colonial style-meubelen, maar veel daarvan was nep hoor. Toch, als je goed zocht, kon je wel eens op een authentiek stuk stuiten, maar de prijzen daarvan waren dan ook wel duizelingwekkend.

Waar? Kruispunt Columbus Avenue X 76th of 77th street
Wanneer? elke zondag van 10am till 5.30 pm (winter) of 6pm (zomer)
Hoe er geraken? Metrolijn 1 (rood), halte 79th street of metrolijn 1, 2 en 3 (rood) halte 72th street en nog een 4tal blokken naar omhoog (uptown) wandelen en dan rechtsaf, Columbus Avenue ligt evenwijdig rechts van Broadway
Quotatie: ****

Adoptie (1): Plan België - Kattya Nayeli Jimenez Guevara

2009-05-13T13:54:00.000-07:00

Querida Kattya (y mama Yane del Rocio Guevara Miles),

Soy Jolien de Belgica y te escribo porque quiero conocerte un pocito mejor. Disculpame para mi espanol horible, pero no puedo escribir en espanol muy bien. He vivido 5 meses en Granada en el sur de Espana pero eso no es bastante para aprender la lingua muy bien... Espero que tu madre puede leer mi carta...?
Con el programa de Plan Belgica he recivido tu foto y un poco de informacion de ti.
Junto con mi novio Tom, he participado el programa de Plan Belgica y con este programa podemos ayudarte y tu familia y pueblo un pocito.
Espero que vosotros van a ser contente con las cosas que Plan Belgica va a realisar.
Tienes 2 años ya? Entonces, quizas puedes ir a la escuela el año que viene, o no? Puede ser que es demasiado rapido, porque tiene que ir a la escuela muchos años. Espero que vas a querer ir a la escuela, cuando yo era joven, no siempre queria ir, pero ahora estoy muy contente que he continuado.
Tengo 26 años, trabajo ya dos años y vivo en una casa con mi novio y dos gatos, se llaman Alain Delon y Dalida, son nombres de un actor y una cantadora francesa muy famosa.
Vivo en una ciudad que se llama Gante, mis padres viven todavia en el pueblo donde yo he crecido. Se llama Nazareth, es un nombre muy raro, no?
Vale, voy a terminar mi primera carta a ti, porque tengo que dormir, mañana es un dia para trabajar!
Duerme bien y hasta una otra vez cuando te escribo,
besos de belgica,
Jolien y Tom.
xxx

PS voor de Espagnolen onder jullie: als jullie fouten zien - die er ongetwijfeld massaal instaan - laat het mij weten en ik pas het nog aan in de geschreven versie die ik binnenkort opstuur, merci!

Mes intérêts (2): gypsyjazz à la Django

2009-04-24T01:02:00.000-07:00

Toen ik tijdens mijn erasmusverblijf in Granada op zoek ging naar een boeiend onderwerp voor de thesis van mijn licentiaatsopleiding Vergelijkende Cultuurwetenschappen, kon ik uiteraard niet omheen de daar levende Spaanse zigeuners, Gitanos genaamd. Ik onderzocht uiteindelijk de 'wereldwijde verspreiding van de flamenco-traditie van de Spaanse gitanos' (La difusión del flamenco fuera de España). Sinds die periode ben ik enorm geïntrigeerd door alles wat met Roma, Roms, Manouche, Gitanos en Sinti (de juiste benamingen voor zigeuners) te maken heeft.
Misschien moet ik mezelf nu beschuldigen van exotisme, maar het is toch wel meer dan dat. Hun tragische verleden en huidige, vaak nog erbarmelijke levensomstandigheden grijpen mij telkens weer bij de keel. Het feit dat de perceptie ten opzichte van deze in oorsprong nomadische bevolkingsgroep na al die eeuwen nog nauwelijks veranderd is, slaat me telkens opnieuw met verstomming. De verwaarlozing van de impact van de talloze vervolgingen doorheen de Westerse geschiedenis waarvan die tijdens de 2de wereldoorlog een triest hoogtepunt vormt en de bijgevolg geringe wereldwijde academische aandacht en publicaties erover vind ik ongelooflijk frappant.
Toen ik tijdens een bezoek aan Auschwitz & Birkenau vorig jaar de barak die was ingericht als museum over de roma- en sintivervolging bezocht, liep ik daar moederziel alleen, terwijl de andere museumbarakken telkens druk bezocht werden.
Onlangs verscheen een eerste overzichtswerk over deze materie 'Zigeuners, Roma & Sinti onder het hakenkruis' van de Belgisch/Nederlandse Lydia Chagoll. Een aanrader om dit gat in de geschiedenis enigszins op te vullen!
Waarom ik hier nu over begin? Onlangs was ik te gast op een optreden van The Rosenberg Trio, een heel succesvol trio Nederlandse Sinti-muzikanten die, schatplichtig aan de erfenis van Django Reinhardt (een in België geboren wereldberoemde gipsyjazzgitarist n.b.), prachtige gipsy-swing muziek brachten. (Uiteraard wordt deze typische gipsymuziek wereldwijd wel overal gesmaakt en zijn de performers ervan dan wel welkom in de concert- en cultuurzalen).
Trieste anekdote evenwel: hun jonge neef, Jimmy Rosenberg, die al op zijn 8ste wereldberoemd was als de nieuwe 'Django' en gitaar kon spelen als geen ander, verblijft nu, na volledig te zijn ontspoord, in een psychiatrische instelling. (Is dit niet het lot van de meeste kindsterretjes? Michael Jackson, Britney Spears, ...)
Bekijk via deze link helemaal gratis de ongelooflijk mooie, terecht bekroonde reportage die werd gemaakt over Jimmy en zijn betoverend mooie muziek. (veroorzaakt bij mij steevast kippenvel, krop in de keel en tranen in de ogen, onbedwingbaar)

Wie ook liefhebber is van deze muziek komt tijdens de komende festivalzomer heel erg aan zijn/haar trekken:
16/17 mei: Djangofestival in Liberchies, Wallonië (waar Django werd geboren)
25/26/27/28 juni: Djangofestival in Samois-Sur-Seine, Frankrijk, voorbij Parijs (daar ligt Django trouwens begraven)
30 augustus: Gipsys in het Park, Oostkamp, West-Vlaanderen
In januari vindt ook elk jaar Djangofollies plaats in Brussel, telkens rond de geboortedag van Django (23 januari 1910).
Ik ga proberen toch enkele van deze evenementen te bezoeken, wie zin heeft om mee te gaan, mag dit altijd laten weten!

Fleamarketing 1.1: retrobeurs @ Flanders Expo Gent

2009-03-17T05:12:00.000-07:00

De winterse hoogdag voor retrofanaten is sinds enkele jaren de jaarlijkse retrobeurs midden maart in Flanders Expo Gent, georganiseerd door alle kring(loop)winkels van Oost-Vlaanderen. Op die zaterdag komen van heinde en verre 50's-,60's-,70's- en sinds kort ook 80's-fanaten afgezakt om er hun voorraden in te slaan. De deuren openen om 10u maar vanaf 8u 's morgens staat er steevast al een lange rij fanatici met ingevette ellebogen voor de deur te drummen.

Enkele jaren geleden waagde ik mij daar ook nog, maar de laatste jaren ga ik liever op mijn gemak rond de middag. De beste stukken zijn dan wel al allemaal weg, maar de prijzen nemen toch ook elk jaar toe, dus de kans dat ik me een echt designobject uit de 50s zou kunnen veroorloven wordt steeds kleiner. De kleine spulletjes zijn daarentegen wel echt de moeite en worden telkens opnieuw aangevuld ook. En die prijzen zijn nog ergens democratisch. Je vindt er ook de meest absurde voorwerpen, met functies die je vandaag de dag gewoon niet meer kan thuisbrengen, enkele voorbeelden: een knieborstel, vorig jaar gekocht door een vriend van me, bedoeld om op te hangen aan de muur en er je (vuile?) knieën tegenaan te schurken (vermoeden we). Vorig jaar kon ik nog een "Kittenheischkusschen" op de kop tikken, een heus verwarmingsdeken voor de poes! En zo zijn er nog talloze rarities te vinden als je goed zoekt en er een neus voor hebt.

Wat me enorm opviel dit jaar was de populariteit van de immense fetturen (ook wel 'voiture', 'poussiète', kinderwagen) met van die supergrote verende wielen. De prijzen waren er ook wel naar, gelukkig heeft mijn ma nog zo'n exemplaar op zolder staan...
Mijn buit dit jaar was een single-rekje voor 50 45-toerenplaatjes, een eetbakje voor Alain en een 50s bloempot. Niet slecht voor het uurtje dat we er maar waren. Langer is bijna niet uit te houden, je wordt gewoon over"prikkeld" en weet op den duur niet meer waar de in- of uitgang nu weer was!
Quotatie: ****
hoe er geraken? E17 of E40 richting Gent en eens in de buurt van Gent staat de Expo al aangeduid. Ook via tram 1 vanuit Gent-Sint-Pieters kan je er gemakkelijk geraken.
Wanneer? Elk jaar een zaterdag midden maart, hou de website van www.kringwinkel.be in de gaten. Van 10h tot 17h
toegangsprijs €1,50
PS Fotografe van dienst was ditmaal Miss Sarah Co! Mijn welgemeende dank daarvoor!

Mes Loisirs (2) : Breiclub

2009-03-01T12:24:00.001-08:00

1ste project: blauw spook

Waar: op de poppenspelzolder van het Huis van Alijn, Gent
Wanneer: elke laatste donderdag van de maand (wanneer het cafeetje ook langer openblijft)
voor wie: voor eenieder die breinaalden en wol ter beschikking heeft en ermee aan de slag wil, ookal kan hij/zij er niets van, er zijn leermeesteressen aanwezig die u in sappig Gents of West-Vlaams met veel plezier onderrichten!

Fleamarketing 5.2: Amsterdam - Waterlooplein

2009-02-24T03:06:00.000-08:00

Dit weekend vlug even de Moerdijk overgestoken en via het o zo lieflijke, veel te onderschatte Delft in the Capital of Holland beland. Ik bezocht er de bekendste en dus ook meest toeristische rommelmarkt op het Waterlooplein. Naast verschrikkelijk veel plastieken rommel en smakeloze gadgets waren er hier en daar wel nog wat interessante stuks te vinden, maar de kostprijs ervan was helaas navenant.
Hier en daar waren wel wat 'antiquities' te bespeuren, maar het was duidelijk dat hun geen lang leven meer beschoren is en dat de commercieel-toeristische kraampjes het plein aan het veroveren zijn...

Quotatie: **(*)
Hoe er geraken? volg de pijltjes richting Waterlooplein of Muziektheater, dat trouwens ook een bezoek waard is! (eronder is een ondergrondse parking)
Wanneer? elke dag, behalve zondag, van 9h tot 17h

Mes Loisirs (1): Oldtimers!

2009-02-03T02:42:00.000-08:00

Omdat ik nog niet genoeg hobby's heb (naailes (waarvan ik nu wel aan het spijbelen ben (whaa!), taebo, breiclub, leesclub, flamenco,...), ben ik van plan nog eentje toe te voegen aan het rijtje.
Tis eigenlijk wel meer een droomhobbyproject hoor, maar eentje die na maandagavond nog meer bovenaan op mijn wannado-lijstje is komen te staan. Ik heb van de afgelaste taebo-les namelijk gebruik gemaakt om mijn (aangenomen) peetvader te gaan bezoeken. Hij woont vlakbij het station en ik had nog niet eerder te gelegenheid gehad om mijn nieuwjaarswensen persoonlijk over te brengen (en het was al februari!!!).
Mijn peter is een ex-collega van mijn vader die net als mijn vader heel vroeg op prepensioen is kunnen gaan, met als gevolg dat ze zeeën van tijd hebben om hun favoriete hobby's uit te oefenen (de gelukzakken). De voornaamste hobby van mijn peter is dan ook niet min: nl. het restaureren van oldtimers. En daarmee bedoel ik niet zomaar even een MG'tje oplappen (doet hij ook soms), maar echt vanuit het niets, met enkel een chassis voorhanden een volledige vooroorlogse Daimler in elkaar boxen bijvoorbeeld! Aan zo'n auto is hij momenteel bezig, ik vermoed dat het ongeveer dit exemplaar betreft: Hij is er nu al zo'n 5 jaar mee bezig, maar het is echt wel monnikenwerk! Het zou bovendien echt zonde zijn moest al zijn kennis hiervan zomaar verloren gaan, daarom zie ik dat nog wel zitten me eens te verdiepen in die wereld van de automechanica -ahum. Alleen, je moet echt wel over heel wat praktische kennis beschikken en niet vies zijn van een beetje smeerolie. Dat laatste is geen probleem, maar dat eerste... Ik weet nog het verschil niet tussen een boîte (versnellingsbak) en de chauffage-installatie, laat staan dat ik zo'n vooroorlogs model kan oplappen. Een dergelijk project is natuurlijk weggelegd voor professionals die er al tientallen jaren mee bezig zijn, het is beter te beginnen met iets simpel, een Citroën 2PK of een MG bijvoorbeeld, daarvan zijn nog alle wisselstukken voorhanden. Niet te veel gedoe dan met koper- en tingieters, lasposten, chromé-firma's...
Eens aanbeland in de categorie vooroorlogse restauratiepojecten wordt het echt wel een huzarenstukje, dat hoeft geen beschrijf: van overal ter wereld authentieke vervangstukken laten overkomen, bij gebrek aan die vervangstukken zelf vindingrijke oplossingen bedenken, met laser- en tingiettechnieken aan de slag gaan, zelf echte houten bekleding maken, de juiste vijsjes trachten te vinden, 5 originele Dunlop-buitenbanden in Engeland gaan ophalen, duizelingwekkende bedragen moeten afslaan van sjeiks, regeringsleiders, koningen, maffiabazen, dictators allerlande... want van dit exemplaar bijvoorbeeld zijn er wereldwijd maar 6 meer over... Waauw, spannend allemaal zeg! Tegen de zomer zou hij misschien af zijn en dan mag ik eens meerijden met de capeau open en de wind in mijn haren, whieee!
(of ikzelf daadwerkelijk in de nabije toekomst mijn overall zal omgorden, valt nog te bezien, eerst nog een interessant chassis zien op te rakelen ergens...:)

Fleamarketing 5.1 Berlin - Treptower Hallentrödel

2009-01-16T20:00:00.000-08:00

Pakweg een half jaar geleden hadden we met een 5tal vriendinnen besloten om tijdens de eindejaarsperiode het buitenland eens aan te doen en meerbepaald in Berlijn te gaan festen und fieren. Uiteindelijk verbleven we er 5 dagen en waren we met een bende van maar liefst 12 man (voornamelijk vrouw) en hadden we de tijd van ons leven!
Want, beste mensen, Berlin ist der schönsten Stadt von Deutschland, jawohl!

En wat doe ik als ik in het buitenland ben??? (Naast de nodige bezienswaardigheden gaan frequenteren uiteraard), inderdaad ja, rommelmarkteren!! Ik had de tip gekregen om op zaterdag de rommelmarkt in het Mauerpark te gaan bezoeken, die scheen echt wel de moeite waard, maar helaas waren we te laat opgestaan want om 1h bleek de markt al opgedoekt.
Dan maar naar een overdekte markt die volgens mijn gidsje ook de moeite was, ookal heb ik het daar niet zo voor, vaak ofwel heel antiek en niet betaalbaar of totaal het tegenovergestelde: alleen maar lelijke massaproductie-kitsch.
Na lang zoeken en het achterlaten van onze bagage onderweg op het Hauptbahnhof (het was onze laatste dag in Berlijn), kregen we de markt eindelijk in ons vizier: mijn boekje vertelde dat het een oude busstelplaats betrof die op zich ook al een bezienswaardigheid was, en inderdaad. De 2 berenstandbeelden die de ingang van het industriële Manchestergebouw flankeerden beloofden alvast veel goeds.

Helaas zat onze timing niet mee: ik kreeg welgeteld 10 min van mijn fotograaf/reisgezel om een vluchtige blik te werpen op al het lekkers en heel even een paar dingen te mogen aanraken. Onze trein richting België moest echter op tijd gehaald worden dus werd het een "blitzbezoek" in de meest letterlijk zin van het woord.
Maar ondanks het vluchtige werpen van blikken had ik toch de indruk dat het hier om een heel interessant geval ging: heel veel retro-spulletjes en in zodanige oplages dat de prijzen nog betaalbaar zouden kunnen zijn (heb er wel niet naar gevraagd, wat stom is natuurlijk). Vermoedelijk zullen er ook wel DDR-memorabilia te vinden geweest zijn en andere oorlogsattributen, alhoewel dat laatste bijna niet meer betaalbaar is tegenwoordig en ook vaak uitsluitend door mannelijke kapitaalkrachtige verzamelaars van boven de 50 wordt opgekocht, of sjeiks uit Abu Dhabi.
Voor de gewone snuffelaar was er zeker voldoende interessant materiaal aanwezig, maar ook de verzamelaar kan er zeker zijn gading vinden. Naast de fifties tot seventies designspulletjes waren er ook heel wat gebruiksvoorwerpen en gereedschap te vinden, voor eenieder wat wils dus en als ik terugben in Berlijn en meer tijd hebt, kom ik hier zeker nog terug.

Quotatie: ***(*) (4de* tussen haakjes omdat ik helaas geen totaaloverzicht heb gehad)
Hoe er geraken? Eichenstra§e 4, metro: S-Bahn, halte 'Treptower Park', dan nog 5min te voet.
Wanneer? Elke zaterdag en zondag van 10h tot 18h

Erfgoedt (3): VC Nazareth-Eke

2009-01-11T06:56:00.000-08:00

Dankuwel aan allen die mij overtuigd hebben om verder te bloggen! Heel lief van jullie allemaal en ik kan het toch niet laten dus bij deze: de allereerste nieuwe entry van het kersverse jaar 2009!! Ik typ deze entry ook voor de eerste maal op een gloednieuwe iMAC... Supervlotjes! (wel niet echt mijn eigendom, maar ik heb gebruikersrecht:)
Ik duikel het nieuwe blogjaar alvast in met een superprimeur in de aanbieding: onthullingen omtrent de komende Erfgoeddag-activiteit, georganiseerd door de Werkgroep Erfgoed Nazareth-Eke. Ik ben daar al een tijdje bij betrokken en al brainstormend voor de komende erfgoeddag, die dit jaar plaatsvindt op zondag 26 april en het thema 'Uit vriendschap' heeft, kwamen we op het toch wel lumineuze idee om de editie van dit jaar te laten draaien rond de legendarische derby's die vroeger werden gespeeld tussen VC Eke en KFC Nazareth, tot en met de zeventiger jaren 2 aparte, sterk rivaliserende voetbalploegen. Tegenwoordig bestaat er maar één gefusioneerd exemplaar meer, nl. FC Nazareth-Eke en is het spannende er ook meteen af. Geen bloederige duels meer tussen de 2 rivaliserende dorpen die later zouden fusioneren, geen afrekeningen meer na de match achter de voetbalkantines, geen losgeslagen tanden meer, blauwe ogen, kneuzingen van hier tot ginder, littekens die herinneren aan die of die match, geen afdrukken meer van voetbalschoentaps in de billen, geen supportersrellen meer die werden verdergezet achter de toog,... Tegenwoordig verloopt alles in peis en vree op en naast het voetbalveld in de Drapstraat en is er met andere woorden niets meer aan! *SAAI*
Deze foto van VC Eke dateert nog uit die woelige voetbalperiode, mijn vader is de keeper links die met een toch wel heel verdwaasde blik naar de fotograaf staart, waarschijnlijk moest hij nog bekomen van de dreigementen van de keeper van KFC Nazareth die "hem wel zou weten te vinden na de match als hij het waagde de ballen van Nazareth te stoppen voor het net"...
Ondertussen: mijn vader leeft nog steeds en zonder veel zichtbare mankementen dus ofwel heeft hij die match inderdaad alle ballen doorgelaten, of hij heeft die andere keeper na de match eens goed zijn vet gegeven achter de kantine... Ik gok op het laatste :)

Fleamarketing 0.1

2008-12-03T06:19:00.000-08:00

Nog even een praktisch postje:
De indeling voor mijn rommelmarketingblogposts zal eruit zien als volgt:
0.x Praktische info rond het "project" fleamarketing (ik claim dit woord trouwens!)
1.x info over rommelmarkten in en rondom Gent
2.x info over rommelmarkten in de rest van Oost-Vlaanderen
3.x info over rommelmarkten in de rest van Vlaanderen
4.x info over rommelmarkten in de rest van België
5.x info over rommelmarkten binnen Europa
6.x info over rommelmarkten buiten Europa -woehoew-

Maar vooraleer ik echt werk maak van mijn rommelmarktverslaggeving, moet me eerst iets van het hart: ik ben nu toch al een tijdje "aan den blog" en heb toch enkele fans/lezers(?) als ik de Facebook-applicatie die daarvoor bestaat mag geloven, maar ik merk daar helemaal niets van op mijn blog zelf! Nix, nada, noppes, niets van reacties komen er op mijn posts, (tenzij dan één of andere onnozelaar). Ben ik dan zo slecht bezig? Zo weinig reactie-ontlokkend? Moet ik er wel nog mee verdergaan? Zitten jullie wel te wachten op mijn geschrijf of moet ik me weer een echt dagboek aanschaffen met papieren blaadjes en met zo een slot met sleuteltje zodat niemand er nog bij kan...

Melancholie de noire²

2008-11-28T06:49:00.000-08:00

Sinds woensdag ben ik in het bezit van maar liefst 3179 foto's uit het archief van mijn jeugdbeweging, Ksa-Vksj Nazareth. Ik kan er echt uren naar zitten kijken, het is gewoon ongelooflijk wie er allemaal opduikt op die ingescande dia's en hoe die mensen wel niet veranderd zijn (o.a. meer smaak voor mode zijn gaan ontwikkelen, de scheiding in hun haar enkele centimeters naar opzij hebben gelegd, wijselijk overgestapt zijn van een visbokaalbril naar lenzen, de vele appareilles ("blokskes" e.d.)ondertussen zijn kwijtgespeeld en gelukkig met zichtbaar resultaat, de scheefgetrapte combatshoes hebben vervangen door iets eleganter exemplaren, de Arafat-sjaals als slaapdekentje voor de kat zijn gaan gebruiken, enzovoort enzoverder,... merendeel slaat ook op mezelf...).
Hier alvast een klein voorsmaakje...

Het plan is om er een powerpoint-presentatie mee te maken die dan zal vertoond worden op onze eerste nieuwjaarsdrink met de Shelter, onze oudleidingsvereniging.

Fleamarketing 0.0

2008-11-17T02:21:00.000-08:00

Na alweer een zoveelste teleurstelling op rommelmarktvlak -ditmaal de overdekte in Zaal Bateas in Sint-Amandsberg-, dacht ik bij mezelf: waarom bestaat er geen handige wegwijzer inzake rommelmarkten, tweedehandsbeurzen en andere used stuff-events?

Omdat niemand daar al aan gedacht heeft tiens!
Dus dacht ik opnieuw bij mezelf: Misschien moet ikzelf daar wel eens werk van maken, ik heb nu toch al zo'n 5 jaar "rommelmarktervaring" en ben ondertussen wel een beetje van alle markten thuis (...) op dat vlak, dus misschien is dit wel een interessant privé-project???
Ik kan dan aan de hand van mijn persoonlijke ervaringen ter plaatse een soort quoteringssysteem hanteren gebaseerd op enkele criteria die ik nu zal bedenken:

1) De rommelmarkt mag niet enkel bestaan uit hedendaagse, goedkope seriereeks- (vaak synoniem voor smakeloos) voorwerpen, er moeten minstens zaken aangeboden worden die dateren uit de jaren '50 of vroeger.
2) Louter cd's-, dvd's- en platenbeurzen tellen ook niet mee, evenals enkel boek- en stripbeurzen, er moet een zekere verscheidenheid in aangeboden materiaal bestaan.
3) Het mag een gezonde mix zijn van particuliere en professionele (antiquairs dus) verkopers, maar geen aanbieders van enkel 1 van deze 2 soorten.
-> Uit ervaring weet ik dat beide gevallen echt niet interessant zijn om naartoe te gaan. Wanneer je enkel met antiquairs te maken hebt, moet je al ongelooflijk kapitaalkrachtig zijn om iets te kunnen kopen en wanneer er enkel particuliere standhouders zijn, is het vaak een verloren zaak en kom je enkel kaarsenhoudertjes, vensterbankgedrochten, gedateerde gadgets en dergelijke tegen, typisch goeikopen brol gelijk ze zeggen, vaak stammend uit de 8Oer jaren of erger nog: de nineties! Soms kan een particuliere verkoop ook uitzonderlijk eens heel interessant uitdraaien, maar toch: dit zijn de uitzonderingen op de regel.
4) Liefst ook rommelmarkten of -beurzen die reeds een traditie van enkele jaren achter de rug hebben en die voor iedereen toegankelijk is (liefst dus zonder inkom te moeten betalen) en waar een luchtig snuistersfeertje heerst (en je dus niet bont en blauw van het ellebogenwerk terugkomt)
5) Gelegen in de Benelux of bij uitzondering ergens anders ter wereld (helaas leeft er buiten de West-Europese landen niet echt een second hand-mentaliteit, enkel in de grote steden kan je hier en daar eens op een goede rommelmarkt stuiten. Zo is er Lissabon en Madrid wel wekelijks een goeie, in Krakou dagelijks een kleintje waarbij je geluk moet hebben dat de standhouders komen opdagen, maar in de rest van Europa en daarbuiten is het vaak tevergeefs zoeken.)
6) ???

Hieraan voldoen al niet meer alle rommelmarkten die bijvoorbeeld op de online rommelmarktenagenda geplaatst worden.

Mijn quotering voor de rommelmarkten die in aanmerking komen (en dus voldoen aan bovenstaande criteria) zal er als volgt uitzien:
***** rommelmarkt van uitstekende kwaliteit met tal van voordelige unieke stukken en
een lichtere portemonnee na afloop
**** goede rommelmarkt, maar je komt niet met een afgeladen volle auto naar huis
*** gemiddeld, niet direct teleurstellend, maar je zag niet echt veel dat je
overtuigde om je portefeuille open te doen
** rommelmarkt van mindere kwaliteit, je druipt teleurgesteld af en vervloekt jezelf voor de verloren tijd en verreden naft
* slecht, je gaat met lege handen, ruzie met je lief en een slecht humeur op (volks)café om je verdriet te verdrinken

Mister T. himself is superfotograaf van dienst.
Al wie zelf rommelmarktervaringen heeft en deze wil delen: voel u vrij en reageer!

Erfgoedt (2): Café Zeveneken - bij Marcella

2008-11-13T11:41:00.000-08:00

Dit weekend ben ik getuige geweest van een o zo mooi authentiek tafereeltje, ik was namelijk te gast in één van de laaste typische volkscafeetjes die België nog telt. Café Zeveneken, of beter gekend als "bij Marcella". De Marcella in kwestie is een heel kwiek mevrouwtje die ook al is ze een beetje hardhorig, nog steeds participeert aan de levendige gesprekken (onder meer over de slechte kwaliteit van de kolen de laatste tijd, de vele huizen die voor veel te veel geld te koop staan,...) die worden gevoerd in haar vier tafels tellende cafeetje. Wat haar nog meer bijzonder maakt is het feit dat ze maar liefst 94(!) jaar is en je zou het haar zeker niet nageven! Ze is nog steeds goed ter been en heeft nog geen bril nodig, alleen moet ze wel altijd even haar licht aansteken wanneer ze haar wisselgeld telt :).
Ze vertelde ook honderduit over haar overleden man die met zijn foto centraal in het cafeetje op de oude radio met lampen staat uitgestald. "Hij was ne lieven man, ne schone man en ne gentleman" wist Marcella ons te vertellen over de van Australië afkomstige geällieerde soldaat uit de eerste wereldoorlog.
Wat maakt een café nou een typisch volkscafé?
Wel, als de stemmen gaan verstommen wanneer je schoorvoetend binnenstapt als vreemde eend in de bijt,
als er zoals bij Marcella geen muziek speelt maar er slechts één gesprek wordt gevoerd waaraan iedereen met zijn uitgesproken meningen aan deelneemt,
als er nog een oude -in dit geval kolen- kachel de ganse ruimte verwarmt en met een grote buis verbonden aan de muur te midden de kamer staat,
als er nog typische caféplanten op de vensterbank staan (sanseverias en zo van die andere vetplanten met veelkleurige bladeren);
als er een nog authentieke houten toog staat waar meestal zelfs geen tapkraan aan staat, maar waar de pintjes dus nog uit de kelder moeten gehaald worden,
als je "over de koer" moet voor de wc,
en gewoon als je het gevoel krijgt dat de tijd er is blijven stilstaan, zoals bij Café Zeveneken zeker het geval is, het voelt aan alsof je meer dan 50 jaar teruggegaan bent in de tijd... een ongelooflijk gevoel.
Voor éénieder die eens dezelfde ervaring wil meemaken, haast u, want de toekomst van dit cafeetje is onzeker, ondanks de publicatie over volkscafés die er binnenkort aankomt (klik hier voor meer info).
Het cafeetje ligt op de rand van Gent met Oostakker, gelegen in de Motorstraat 117, is enkel overdag open en sluit bij zonsondergang. Duw zeker eens aan de deur wanneer je twijfelt of het wel open is, Marcella laat het licht meestal uit en dan lijkt het gesloten, maar niets is minder waar!

Change they can...

2008-11-04T08:39:00.000-08:00

... Zal er dan eindelijk een kentering komen in de huidige wereldpolitiek, zal Amerika zich voor het eerst sinds haar ontstaan bescheiden opstellen?
... Zal de wereldeconomie niet langer beïnvloed worden door de spilzucht van enkele Amerikanen die hypotheken afsloten voor huizen die ze zich toch niet konden veroorloven, zal de financiële crisis die momenteel in bijna elk land ter wereld woedt, kunnen afgewend worden?
... Zal Israël niet langer het hand boven het hoofd gehouden worden, maar net als elk ander land in het Midden-Oosten op de dezelfde neutrale manier benaderd worden?
... Zal er paal en perk gesteld worden aan het privé-wapenbezit dat door de handen van de talloze "dolle schutters" al zovele onschuldige slachtoffers heeft gemaakt?
... Zal Afrika niet langer dienen als goedkope grondstoffenleverancier, maar zal het ook voor het eerst sinds haar onafhankelijkheid eens beschouwd worden als volwaardige economische partner?
... Zal er eindelijk eens serieus werk gemaakt worden van alternatieve energiebronnen en zal Amerika hierin een pioniersfunctie vervullen? (ze zijn daar toch zo goed in)
... Zal er überhaupt iets veranderen of ben ik te pessimistisch?
Laten we duimen en het beste hopen!!!
Tot morgen?...

Viajar (1): Mexico was...

2008-10-13T19:26:00.000-07:00

...na even in de bergen (San Christobal de las Casas) en de jungle (Palenque)te hebben vertoefd, terug in de meer bewoonde (lees: decadente, verwesterde) wereld terechtkomen, nl. Playa del Carmen (wat eens een mooi idyllisch visserdorpje was, is nu het voorgeborgte van de Cancun-hel)
... qua jungle-gehalte twijfelachtig, toch zeker Palenque die volgens mij eigenlijk goed fake was, we sliepen in zgn. cabañas met op de achtergrond het "gebrul van de brulaap", maar wie aandachtig luisterde zoals ik, kon horen dat dat gebrul er telkens kwam met intervallen van 8 sec, pure bandopnames dus als je het mij vraagt, leuk om zo als reiziger in je hemd te worden gezet...
... telkens achterovervalen bij het zien van de restanten van de Mayatempels die in die (fake?)jungle echter wel heel erg de moeite waren, zeker met de wetenschap in het achterhoofd dat er nog meer dan de helft verscholen ligt in het dichte woud
... ons in San Christobal even wanen als in een Spaanse erasmusstudentenstad, ware het niet dat de straten naast studenten en gelukzoekers van allerlei slag ook volliepen met indianen en halfbloeden en dat die mix echt een heel aangenaam, tolerant sfeertje opleverde
... te paard (helse onderneming, maar superzalig in die bergen) een van de laatste authentieke (en ook dit is relatief) indianendorpjes bezoeken waar ik een van de mooiste culturele verschijnselen mocht aanschouwen van mijn "antropologische carrière" (ahum): ze offerden daar in het kerkje nl. naast eieren en melk ook frisdrank die ze opdronken en waarvan ze boeren moesten laten om zo de kwade geesten te verdrijven, ongelooflijk schouwspel, maar niet op de gevoelige plaat kunnen vastleggen want zoals bij veel indigene volkeren, staat het nemen van foto`s van iemand gelijk aan het ontnemen van diens ziel...
... Na alweer een vermoeiende nachtrit (met tot drie keer toe controles van zwaarbewapende grensposten: los zapatistas zijn nog steeds heel erg aanwezig in die streken- zelf wel geen enkele tegenkomen:() met de bus toekomen aan de kust van Mexico en van hieruit vertrekken naar enkele eilandjes in de Caraïbische Zee dichtbij Cancun, nl Isla Holbox en Isla Mujeres!
... Isla Holbox -in de volksmond Mosquito Island (we hadden het kunnen weten)- ontvluchten want buiten de maanden wanneer de walvishaai passeert (mei-aug), ligt het weliswaar nog heel ongerepte eilandje er maar verlaten bij en hebben de muggen er vrij spel, ze wreten je dan ook levend op als je niet oplet!
... dan maar weer de decadentere oorden opgezocht op Isla Mujeres, maar het bleek toch een ideale uitrustplek en de te huren golfwagentjes waren een supertoffe attractie op zich en ideaal om het ganse eiland te bezichtigen.
... veruit de mooiste en meest diverse bestemming die ik al in mijn leven heb aangedaan, ongelooflijk vriendelijke mensen en geen één keer miserie gehad, twas onvergetelijk, hier kom ik zeker nog terug!

Mexico is...
... vluchten van de dagdagelijkse realiteit alvorens weer voor even werkmens te worden want vorige week ben ik namelijk vanuit mijn ontredderde werkzoekendheid-bubble holderdebolder in een luxesituatie terechtgekomen: ik kon kiezen uit 2 van de 3 jobs waarvoor ik had gesolliciteerd, geen gemakkelijke klus, maar de kogel is door de kerk, vanaf 20 oktober ben ik werkzaam als projectmedewerker bij Erfgoedcel Meetjesland! Hiep Hoi!
... het besparingsplan van hieronder hier al niet echt meer kunnen volhouden, er is hier gewoonweg zoveel te zien en te doen dat geld er niet echt toe doet soms (mede omdat de peso echt wel goedkoop staat, que suerte)
... zwemmen in onderaardse grotten (cenotes genaamd) in het blauwste, verkwikkendste water dat je je kan voorstellen
... de centrale en enige niet-Mexicaanse gasten zijn op de Valladolid-fashion week.
... overnachten tussen mieren en kakkerlakken en naar het schijnt zat er ook een rat op de patio.
... is Maya-koffie spectaculair zien bereid worden en het heel erg lekker vinden (maar helaas vonden ook sindsdien de muggen mijn lekker zoet bloed elke nacht).
... verschrikt stilstaan bij het zien van levende juwelen: namelijk scarabeëen bedekt met sieraden om als broche aan je hemd te hangen - slik
... je tijd proberen nuttig te besteden door blog-entries te schrijven tijdens de dagelijkse plensbuien, leve goedkope vliegtickets tijdens het regenseizoen!:)
Adios amigos y hasta la proxima!

Erfgoedt (1): Feestelijk Vlaanderen

2008-09-17T05:28:00.000-07:00

In België wordt wel elk weekend ergens gefeest, is het niet gegroeid vanuit één of andere heiligenverering, dan is het wel een carnavalparade, een praalstoet of een seizoensgebonden traditie die uitgebreid wordt gevierd.
Momenteel is het een beetje mijn taak om al die feesten en hun organiserende comitées te contacteren en er gegevens over te verzamelen om die dan te publiceren op een gloednieuwe databank-webpage, die er, al zeg ik het zelf, heel chic uitziet! Oordeel zelf hier.
Bij Volkskunde Vlaanderen, waar ik nu al een goeie 2 maanden 3 dagen per week vrijwillig kom "bijklussen" lopen er momenteel nog een aantal andere boeiende projecten. Zo is er het project rond de volkscafés waarbij er gepoogd wordt om de allerlaatste, met uitsterven bedreigde volkscafés online te inventariseren en de mooiste te boek te stellen.
Ook wordt er naar aanleiding van de Week van de Smaak een boek klaargestoomd met recepten daterend uit de tijd van onze grootouders. Op die manier worden deze menu's met vaak vergeten ingrediënten ook bewaard voor de volgende generaties.
Het is alvast een aangenaam en boeiend tijdverdrijf gedurende mijn "in-between jobs"-periode.
MAAAARRR aan die periode komt hoogstwaarschijnlijk binnenkort een einde, johei! Ik heb namelijk maar liefst 3 eindronde-sollicitatiegesprekken in het vooruitzicht en alle drie in de erfgoedsector, als dat niet veelbelovend klinkt. Volgende week maandag heb ik er alvast 2, aanvankelijk had ik ze op hetzelfde uur(!), maar ik heb iets kunnen arrangeren, gelukkig maar, ik kan niet op genoeg paarden tegelijk wedden, toch?
De erfgoedsector is misschien vandaag de dag wel 'hot', maar het tij kan heel snel keren in het culturele landschap. En als ik waarzegster Nikki Poelman mag geloven die enkele weken mijn kaarten gelezen heeft in het Parkkaffee, dan zal ik binnen de komende 7 maanden heel veel geluk kennen! (ik trok tweemaal de kaart met het Rad van Fortuin...)-ahum-
Toch wil ik er niet al mijn hoop op instellen, er zullen ongetwijfeld voor die 3 jobs nog massa's andere sterke(re) kandidaten zijn en mijn "mezelf-verkoop-capaciteiten" zijn helaas maar magertjes, getuige vorige sollicitatie bij diezelfde erfgoedcel... (gelukkig volg ik via de VDAB een online-cursus 'assertiviteit', je weet nooit waarvoor dat kan dienen he:)
Maar toch, het beloven spannende weken te worden! Vergeet a.u.b. niet te duimen voor mij, en voor de gelovigen onder jullie: brand gerust een kaarsje of prevel elke avond voor het slapengaan een schietgebedje ofzo, alle steun is welkom! :)
Wanneer ik één van de jobs heb, trakteer ik alvast iedereen die langs deze weg voor mij duimt! Feesje!!!

Smoelboek!

2008-09-10T05:40:00.000-07:00

Wat een fenomeen, Facebook. nu zouden ze er zelfs al een film van maken en Vlaanderen is er nog maar een goed half jaar mee vertrouwd! Nochtans bestaat het al enkele jaren, vooral onder Amerikaanse universiteitsstudenten. Geleidelijk aan volgde de rest van de engelsbegrijpende surfende wereld en ondertussen maakt het ook opgang in de francophone en Arabische wereld sinds de vertaalde versies online zijn.
Ikzelf ben tijdens deze op-professioneel-vlak-minder-actieve periode bijna dagelijks aan het facebooken, moet ik grif toegeven. Het is een ongelooflijk diverse wereld om te exploreren (ook vanuit antropologisch standpunt, dus eigenlijk doe ik een beetje aan veldwerk -mijn geweten sussend), met zowel hoogst interessante ontdekkingen zoals visual bookshelfs, concertdata's en -verslagen, shared fotoalbums, ... als 'applications' waarbij je toch even je wenkbrouwen fronst (dating-tools, pokerspelletjes, virtuele huisdieren, ...).
Maar of je het nu wilt of niet, er is voor elk wat wils en bijna iedereen die zich al een beetje wegwijs heeft gemaakt op deze netwerksite, vindt wel iets naar zijn/haar gading. Ik ontdek meer concerten in mijn directe omgeving via de 'I like'-tool dan na 2h doelgericht surfen op internet en ik weet bovendien wie van mijn vrienden en kennissen er nog zal op aanwezig zijn! Ik word steevast meer uitgenodigd voor 'events' door mensen die ik wat minder goed ken, dan wanneer ik moet zitten wachten tot wanneer er een uitnodiging in mijn mailbox of brievenbus belandt, je kan ook altijd 'maybe attenden' wanneer je nog twijfelt of je gaat, maar dan overtuigt iemand van de andere attendees je steevast wel om alsnog te 'confirmen'. Ookal is het een digitaal instrument, toch is ook mijn reëel sociaal leven serieus opgekrikt de laatste maanden.
Ik vind mensen terug van uit de lagere klas, uit het middelbaar, van op erasmus (daarvoor is Facebook een godsgeschenk!), kortweg alle mensen die ik verloren gewaand had, blijken dankzij het gezichtenboek alive and kicking! Neven en nichten die je anders maar een paar keer in het jaar op de verplichte familiale gelegenheden ontmoet en met wie je dan nog amper een woord kan wisselen omdat de beschonken nonkels en de met taartjes gevulde tantes hardnekkige barrières vormen, zijn nu niet meer zo veraf. Dankzij de chatfunctie kan je ook veel sneller een conversatie voeren dan wanneer je moet wachten tot wanneer een laatgeboren neefje of nichtje nog eens een communiefeest geeft.
Ook mensen die er keihard tegen zijn omdat hun "dat toch nie interesseert en ze daar gene tijd voor hebben", beginnen stilletjesaan te zwichten voor de digitale groepsdruk en zijn binnen de kortste keren zwaar verslaafd.
Helaas zijn er ook mindere kantjes aan dat o zo sociale virtuele gebeuren. Zo had ik voor de fun een profiel aangemaakt voor mijn oudste kat Dalida (Dalida Lachatte was haar naam op Facebook) en ze had na amper een maand al massa's andere kattevrienden vanover de hele wereld, maar jammergenoeg wist de Facebook-redactie deze kattencommune op te sporen en werden al deze profielen gewist, spijtig. Ik vond het wel nog plezant om uit naam van Dalida te miauwen en kopjes te geven aan andere kattenliefhebbers...
Een ander, veel schadelijker nadeel is het feit dat een facebookprofiel, ookal is het met de privacy-tool enkel toegankelijk voor je toegevoegde vrienden, naar het schijnt heel makkelijk te kraken is. Zo kunnen toekomstige werkgevers met gemak nagaan waarmee jij je zoal bezighoudt tijdens de kantooruren. Ook zijn die vaak hilarische "getagde" foto's dan plots niet meer zo geschikt om als afbeelding van jou te gelden.
Maar ondanks deze enkele negatieve kantjes, overheersen de positieve ervaringen nog zodanig dat ik nog niet zo snel van plan ben mijn profiel te wissen, misschien dat ik er ooit wel behoefte aan zal hebben, wanneer ik de 70 voorbij zal zijn ofzo en begot niet meer zal weten wat mijn paswoord ook alweer was, maar zover is het dus nog lang niet, dus I'll keep on feesboeken!

Mes Intérêts: (1) NYC

2008-08-21T03:14:00.000-07:00

Ik wil naar New York en wel om de volgende redenen:
* het is het mekka van de musea: Guggenheim, Moma, Brooklynmuseum, Ellis Island Immigration museum, ik wil ze allemaal bezoeken en nog veel meer!
* Het is zo'n historisch interessante plek, bijna alle mensen die daar rond lopen hebben wel één of andere Europese, Afrikaanse of Oosterse afstamming, tenzij het autochtone indianen zijn natuurlijk. Het is met andere woorden een stukje Europa (of Afro-Eurazië om volledig te zijn) aan de overkant van de oceaan en wie weet maakten enkele voorvaders van mij ook ooit wel de oversteek? (dit is trouwens te checken via het Ellis Island Immigration Museum!) Maar met een naam als Van de Velde aan moederszijde is het natuurlijk niet zo evident uit te zoeken wie nu familie is en wie niet...
* qua architectuur is mijn favoriete stijl oververtegenwoordigd, namelijk de Art Deco van tijdens de jaren '20 & '30
* Louise Brooks ligt er begraven en zij verdient zeker een zoveelste eerbetoon
* NYC is de bakermat van zovele interessante muziekgroepen: Interpol, Sonic Youth, Joan as Policewoman, en dan vergeet ik nog de legendarischere namen
* als je ergens antiek en curiosa kan vinden is het daar wel, vooral veel tweedehandsboekenmarktjes
* je kan er gewoonweg paardrijden in Central Park!
* China Town, Little Italy, Soho, Harlem, Brooklyn, het zijn bijna steden op zich en ook meer dan het bezoeken waard, alleen heb je hiervoor alleen al maanden nodig
* het is wellicht de meest liberale stad van de Verenigde Staten met een grote tolerantie ten opzichte van holebi's, minderheden, edm, alhoewel dat sinds 9/11 wel al serieus zal veranderd zijn, maar toch
* er zijn massas muziekclubs, jazzcafés, concertlocaties en dergelijke, ook Broodway moet de moeite zijn om een show van mee te pikken
* uiteraard ook een mekka voor shopaholics, maar ikzelf zal daar waarschijnlijk geen budget meer voor over hebben, je weet echter natuurlijk nooit welk uitzonderlijk stuk je kan tegenkomen op je tocht doorheen boetiekjes en outletstores!
* misschien de ideale plaats om een Mac-notebook aan te schaffen?
* en verder gewoonweg om te genieten van de diversiteit aan mensen, gebouwen, parkjes, billboards, straatanimatie, toevallige ontmoetingen,...
-zucht-

Couchsurfing

2008-08-17T11:09:00.000-07:00

I had my first real couchsurfing-experience as a host and it was fantastic! Het was een "sprong in het onbekende", maar wat een aangename ervaring kreeg ik ervoor in de plaats. 2 fantastische Californische meisjes 4 dagen lang op bezoek gehad en ze meegenomen doorheen gans Gent en omstreken. Zowel zij als mn zus en ik hebben ons ongelooflijk geamuseerd. Vorige week donderdag kreeg ik een korte wanhopige, maar heel erg schattige email in mn box met de vraag of ik hen niet te slapen kon leggen die nacht. Ik sprak dan die avond met ze af in de Fabula Rasa, waar ze alvast iets konden eten en met de "locals" zouden kunnen kennismaken en al na de eerste kennismaking klikte het. Wat eerst voor één nacht was bedoeld, werden er 4 en had het van mij afgehangen, ze mochten gerust nog enkele dagen blijven logeren op mn "couch". Ik, noch mn zus, hadden er hinder van en op Alain en Dalida waren ze ook verzot, dus twas perfect. Ze waren dan ook atypisch Amerikaans, not at all arrogant, waren vol van Europa en ongelooflijk open-minded. Zonder aarzelen beslisten ze mee te gaan naar de Lokerse Feesten op vrijdag waar we Macy Gray en de ongelooflijke Grace Jones mochten aanschouwen. We bleven dansen tot de laatste dj-set werd afgerond en moe maar voldaan reden we terug naar Gent. Van Gent konden ze maar niet genoeg krijgen en ze vonden het de leukste bestemming die ze al hadden aangedaan op hun tocht doorheen Europa (met stops in Londen, Parijs en na Gent trokken ze richting Amsterdam en Kopenhagen waar één van de 2 zou verderstuderen).
Ik zette hen dan na 4 dagen met spijt in mn hart op de trein naar Amsterdam waar ze net als in alle andere steden een nieuwe "couch" zouden gaan opzoeken. Ik hoop dat het ze verder goed vergaat en dat we elkaar misschien ooit nog eens terugzien...

Dan denk ik bij mezelf: als 2 meisjes van 19 en 20 gans alleen zo'n trip doorheen Europa durven maken, waar zit ik dan nog op te wachten om een dergelijke reis doorheen Noord- en Zuid-Amerika te maken?

Siouxsie

2008-08-06T07:59:00.000-07:00

Ondertussen ben ik al terug van dat schitterende oudleidingsweekend met de Shelter, ookal sliepen we in een verbouwde koestal en waren we nog niet zo sterk vertegenwoordigd, alle ingrediënten waren aanwezig om het feit dat enkelen onder ons voor de eerste keer niet meegingen op kamp, vlug te doen vergeten!
Het (vrijwilligers)werk is ondertussen opnieuw hervat en vanavond kan het alweer niet meer stuk: voor de 2de maal ga ik kijken naar Siouxsie, ditmaal op de Lokerse Feesten.
De legendarische frontvrouw van Siouxsie and the Banshees, het punk- en new wave-icoon uit de jaren '80 voor meisjes staat opnieuw achter de micro en moet nog niets inboeten qua présence! Vorige keer in de AB was ze overweldigend en deze avond in open lucht belooft het ook de moeite te worden. Ik ben benieuwd!

Mélancolie de noire

2008-07-29T04:06:00.000-07:00

noemen ze het, zeer zwaarmoedige heimwee naar wat in het verleden ligt.
Daar had ik dit weekend een klein beetje last van toen ik doorheen de ardennen toerde in de omgeving van Durbuy. Ik associeer de "Dardennen" namelijk vaak met ksa-kampen en de talrijke belevenissen daaraan gekoppeld. Mijn beste kampen met de mooiste herinneringen waren steevast die in de Ardennen, gewoon, het was verder van huis, griezeliger door de vele bossen rondom ons en de tofste activiteiten vonden daar plaats. Derop en derover, nachtspel waarbij ingehuurde bevriende leiding de leden de stuipen op het lijf joegen, tochten doorheen bossen waar geen eind aan leek te komen, de vele teken die bijgevolg vakkundig moesten verwijderd worden, de kampvuurtjes, het slapen in de tenten, het eten uit gamellen,... zowel als lid als als leiding is mijn jeugd voor een groot deel getekend door die -vaak bij melancholische momenten - aanhaalde belevenissen.
Toen ik dit weekend weer al die trekkende, fietsende en kamperende jongelingen bezig zag, kon ik het toch niet nalaten vol heimwee terug te denken aan mijn dagen als blauwgehemd jeugdbewegingslid. Temeer nu ik dit jaar voor de eerste maal in 15 jaar niet mee zal zijn op kamp, vorig jaar was ik nog kok, maar dit jaar pas ik, het is tijd voor een nieuwe garde en voor mij is het ook tijd voor andere dingen.
Wel gaan we met de oudleiding voor een weekend naar ginder om toch voor enkele dagen nog eens te kunnen proeven van de kampsfeer, op die manier blijft het draaglijk en komen we het wel weer teboven :)

Low Impact Woman

2008-05-06T06:49:00.000-07:00

Naar aanleiding van de No Impact Man in New York, is hier in Gent (Sint-Amandsberg) ook een man gestart met een dergelijk ecologisch project. Hij zal gedurende een half jaar loopbaanonderbreking nemen en trachten zijn ecologische voetafdruk drastisch terug te schroeven.
Heel nobel allemaal en hopelijk krijgt het ook allemaal navolging, want volgens die Mr. Steven Vromman hebben we maar max. 15 jaar meer om het tij te doen keren, als het al kan gekeerd worden tenminste...
Wat kan ik doen? Ik heb sowieso al geen grote ecologische voetafdruk: eet bijna geen vlees, koop seizoensgebonden, fiets dagelijks naar mijn werk en elders heen, heb zelf geen auto, verwarm met aardgas (electrabelgroen), probeer ook eens zonder vliegtuig op reis te gaan (alhoewel het wel heel verleidelijk wordt soms als je de vliegtarieven alsmaar ziet dalen), doe een extra trui aan als ik kou heb,...
Veel meer ligt niet echt binnen mijn bevoegdheid vrees ik, ik was van plan mijn krantenabo te hernieuwen, maar misschien moet ik maar een digitaal abo nemen? Verder kan ik aan mijn huurhuis niet veel meer veranderen vrees ik, het enkel glas is niet voor mijn rekening, maar we redden ons voorlopig wel met 1 verwarmingstoestel, dus dat compenseert misschien wel. Ik kan eventueel nog meer spaarlampen indraaien overal, ze zijn nog niet allemaal vervangen.
Verder kan ik niet direct nog iets bedenken... Laten we hopen dat de aarde alvast niet bezwijkt door mijn toedoen - slik -
Voor wie geïnteresseerd is, bereken zeker eens je ecologische voetafdruk, je zou wel eens kunnen verschieten, neem het van mij aan!

le départ!!!

2008-05-05T08:11:00.000-07:00

En we zijn vertrokken! Whieee!

Alweer een blog boven de doopvont (vergeef mij de katholieke verwijzing). Maar laat ik duidelijk zijn, het is vooral uit praktische overwegingen voor mezelve dat ik me hiertoe bewogen heb hoor. Dit weekend is mijn laptop nog maar eens gecrasht met als gevolg dat ik alles dus kwijt ben, inclusief mijn foto's, dus laten we daar nu maar eens en voor altijd een eind aan maken en alles wat ik kwijtwil aan de buitenwereld hierop posten. Voor die foto's zal ik nog eens een Flickr-account moeten aanmaken als ik het goed begrepen heb...

En ook om een nieuwe huisgenoot (voluit: Dalida la chatte gantoise) welkom te heten en haar wedervaren in haar plaats weer te geven aangezien zij niet echt met een toetsenbord overweg kan.

Dus bij deze: een aangename verpozing voor de toevallige passant, niet meer en niet minder. Das toch de bedoeling,

veel leesplezier